شعر فارسی آیات غمزه

هم‌رزمی بشکوهِ تنهایان

محمدمهدی سیار — Sun, 19 Apr 2026 00:27:00 GMT

یک جبهه‌ایم: «ایران»، «یمن»، «لبنان»
یک سنگر: از «بیروت» تا «تهران»

از «غزه» تا «بغداد» یک فریاد
از «کربلا» تا «قدس» یک طوفان

ما را به هم پیوند داد آن تیغ
کز هم جدامان خواست ناگاهان

عاشق‌تر از «تهران» کجا؟ «بیروت»!
عاشق‌تر از «بیروت» کو؟ «تهران»!

زیباست در این دشت‌های سرخ
هم‌رزمی بشکوهِ تنهایان

این سو خدا در معرکه حاضر
آن سو خودِ شیطان، خودِ شیطان

لبنان شکوه «لا فتی الّا»ست
«لا سیف الّا ذوالفقار»: ایران

ما شیعه‌ی یک عشق دیرینیم
سرمست یک پیمانه، یک پیمان

وحدت گل صد برگِ توحید است
دریاست نام دیگر باران!

من شاعر دلتنگی «رُوشه»
تو شروه‌خوانِ شور تنگستان¹

نورِ علی نور است، هم‌سنگر!
شلیک با یک یا علی! یک آن!

یک رشته‌کوه: «البرز» تا «عامِل»
فرزندهای «بوذر» و «سلمان»²

نبض زمان اینک به دست ماست
ای عاشقان این گوی و این میدان

1. صخره‌های زیبای روشه در ساحل بیروت، معروف به صخره عشاق
2. جبل عامل لبنان تبعیدگاه ابوذر غفاری در شام بود و این حضور مبارک را آغاز تشیع در لبنان می‌دانند.

آه! ای فلات روشن من! ای بهشت خاک!

عبدالجبار کاکایی — Sun, 19 Apr 2026 00:24:00 GMT

ای راز سربلندی ما در صدای تو
طوفان نهفته در صدف آب‌های تو

البرز قد کشیده به خورشید بی‌غروب
تا بی‌کران دامنۀ دشت‌های تو

معمار قصر عشق در آرامش زمین
رویای دیرسال بهاران هوای تو

بگذار تا به خواب روم مثل یک صدف
در حفرۀ عمیق‌ترین زخم‌های تو

آه! ای فلات روشن من! ای بهشت خاک!
سر می‌نهم چو لالۀ عاشق به پای تو

ایران من! به روشنی روزها بخوان
پاینده‌ای و خون شهیدان بهای تو

به دلپذیری تهرانی، به دلنشینی بیروتم

مهدیه اکبری — Sat, 18 Apr 2026 06:24:00 GMT

به دلپذیری تهرانی، به دلنشینی بیروتم
نهال بارور سیبی، درخت پر ثمر توتم

بلند قامتم و نستوه، به راست قامتی سروی
به خون نشسته برای تو، غرور زخمی یاقوتم

خلاف قول یهود اینک قسم به چادر لبنانی!
که تن نداده به ننگ آری هنوز دامن ماهوتم

عروس آبی دریاها ! مدیترانه ی چشمانت
مرا به گریه می اندازد که تا ابد به تو مربوطم

هوای خانه ات ابری شد هوای خانه ام ابری تر
اگر که صاعقه سوزاندت به خشمگینی باروتم

هنوز در جریان هستی خلاف دشمن خونریزت
جوان و پر تپشم آری به رغم دشمن فرتوتم

برادرانه وفا دارم و هیچ جای تعجب نیست
که سر گذاشت اگر روزی به شانه های تو تابوتم

این خیابان راوی جریان جنگ و زندگی است

فاطمه زاهد مقدم — Thu, 16 Apr 2026 11:28:00 GMT

ترسی از مردن ندارد، جان تعارف می‌کند
زندگی را زیر بمباران تعارف می‌کند

عکس فرزند شهیدش را گرفته در بغل
با دلِ غمگین، لب خندان تعارف میکند

ابرها جمعند هر شب در مسیر انقلاب
آسمان موکب زده، باران تعارف می‌کند

هر طرف سبز و سپید و سرخ دارد می‌وزد
باد دارد پرچم ایران تعارف می کند

تک درخت کهنه ای در این خیابانِ شلوغ
تکیه‌گاهش را به مهمانان تعارف می‌کند

مادری با بچه ها مشغول بازی می شود
مهربانی در دلِ میدان تعارف می‌کند

کوچه را پر کرده از عطر گلاب و زعفران
لقمه‌ی حلوای داغ و نان تعارف می‌کند

موکبی با سینیِ خرما و چای دارچین
در هوای سرد، تابستان تعارف میکند

این خیابان راوی جریان جنگ و زندگی است
شب به شب امید بی پایان تعارف می کند

برما نظر کنید دمی ای شهیدها

محمدحسین امیری — Tue, 14 Apr 2026 12:08:00 GMT

ای‌عکس‌های ساده‌ روبان سیاه‌دار
لبخندهای روشن مظلومِ آه‌دار

نوشیده شهدهای شریف علی‌الدوام
شاهد مقام‌های شفیع شهیدنام

روزی‌خوران تا به ابد زنده خدا
مردان پاک خطه پاینده خدا

صبح آوردندگان شب سرد بی سحر
شب زنده‌ دار های سماوات بی قمر

پروازکردگان به سر شانه جهان
پروانه‌های شمع وطن را نگاهبان

آه‌ای مسافران خط آسمان بهشت
آن‌شب که سرنوشت، شمارا جدا نوشت

از قطرگی مسافر دریا شدید و بعد
دردانه های حضرت زهرا شدید و بعد

آوازه جهاد شما را جهان شنید
هیهات گفته اید به اعدا ، جهان شنید

با اشک های روضه تسلا گرفته اید
یک گوشه از حسینیه ها جا گرفته اید

ما رو سیاه‌ دهر و شما رو سپیدها
برما نظر کنید دمی ای شهیدها

مهتاب شب دریده بی باک رو سپید
حزب خداست او که دهد از شفق نوید

فصل شگفت لاله عاشق رسیده است
شیطان ببین که وعده صادق رسیده است

ما از تبار سرو و شما از تبار بید
ما شهرهٔ چه‌ایم و شما شهرهٔ چه‌اید؟

یکی دیگر از نامه‌های تو آمد

اعظم سعادتمند — Sun, 12 Apr 2026 06:51:00 GMT

به بهانه‌ی پیام تازه‌ی رهبرمان آقا سید مجتبی خامنه‌ای

صدای تو آمد، صدای تو آمد
صدای غم آشنای تو آمد

خیابان خیابان به هر کوی و کوچه
دریچه دریچه هوای تو آمد

نسیمی پر از مژده‌های دما‌دم
به همراه عطر عبای تو آمد

برای دل زخمی سرزمینم
نه دارو نه مرهم، شفای تو آمد

سلامی قدیمی، سپید و صمیمی
کبوتر شد و با دعای تو آمد

چه خوش‌بو ، چه خوش‌خط، به رسم محبت
یکی دیگر از نامه‌های تو آمد

کلید خانه‌ی خود را به اجنبی مسپار

بهمن ساکی — Fri, 10 Apr 2026 00:04:00 GMT

"چند کلمه با وطن‌فروش"

مکن معامله خود را، به بیش و کم مفروش
تو جان محترمی،جان محترم، مفروش

وجود توست از این بیش محترم، هشدار
تو این یگانه‌گهر را به هر رقم مفروش

کلید خانه‌ی خود را به اجنبی مسپار
چراغ مصطفوی را به بوالحَکَم مفروش

امیدِ هم‌وطنت را به وعده‌ی ابلیس،
و حقه‌های نماینده‌ی ستم مفروش

به آن جزیره‌نشینانِ مستِ کودک‌خوار
به قدر ارزنی از خاک این حرم مفروش

غلام خانه‌ی خود شو، مشو تو پادوی خصم
حیات و حرمت خود را چو بی جَنَم مفروش

تو جان‌نثار وطن باش و این گرامی را
به آنکه خورده به نابودی‌ات قسم مفروش

ای عزیزان! چشم بد دور از خیابان شما

محمدجواد غفور زاده — Thu, 09 Apr 2026 23:15:00 GMT

می‌رسد تا آسمان، نور از خیابان شما
ای بلا و فتنه‌ها دور از خیابان شما

تا حریم حضرت خورشید جاری می‌شود
پرتو «نورٌ علی نور» از خیابان شما

این همان خط مُقدم هست و اینجا سنگر است
ای عزیزان! چشم بد دور از خیابان شما

راستی هرلحظه می‌گیرند نیرو و توان
مرزبانانِ سلحشور از خیابان شما

تا بریزد آتش حسرت به قلب دشمنان
دست از رزمنده، دستور از خیابان شما

بشکند دستِ منافق‌پیشهٔ شیطان‌صفت
قطع گردد پایِ مزدور از خیابان شما..

می‌رسد تا مسجدالاقصی اگر همت کنید
این همه فریاد پرشور از خیابان شما

خوشا به او که برایش یکی‌ست پولک و پول

سحر هادیان — Thu, 09 Apr 2026 23:10:00 GMT

چهل شب گذشت...

میان بمب خبر، بی‌خیال موشک‌هاست
دوباره دخترکم، مادر عروسک‌هاست

چقدر آن زن نقاشی‌اش شبیه من است
چقدر جوجه‌ی نو در دهان لک‌لک‌هاست

پُر است از خبر خوش، کلاغ قصه‌ی او
که او بدون توجه به قارقارک‌هاست

نشسته‌ام که به گِل‌بازی‌اش نگاه کنم
که فوت کوزه‌گری در جهان کودک‌هاست

سر تلافی خوبی چنان مصِر شده است
که کفش کوچک او، رهن کفشدوزک‌هاست

سرش به گِل، به عروسک، به قصه‌ها گرم است
چه ورجه وورجه‌ای در سر وروجک‌هاست

خوشا به او که برایش یکی‌ست پولک و پول
چقدر پولک ماهی درون قلک‌هاست

کمی غذای خودش را کنار سفره گذاشت
که از قضا نگران غذای اردک‌هاست

و گفت تلویزیون: کودکان شهید شدند
و دست کوچک او بر سر عروسک‌هاست

بیا! ای گاوِ وحشی باز سم‌کوبان به سوی ما

محمد مرادی — Thu, 09 Apr 2026 23:04:00 GMT

"مغول" لشکر کشید، اینجا ولی ما آدمش کردیم
به ایران هرکه ‌تندی کرد، از گیتی کمش کردیم

اگر قیصر به این کشور نگاه دشمنی انداخت
به زنجیرش در آوردیم و بر زانو خمَش کردیم؛

چنان خم شد به خواری پیشِ اسب پادشاهِ ما
که بعد از آن، به عبرت ثبتِ "نقش رستمش" کردیم

بپرس از "ناوگانِ" بی‌شمار پرتغالی‌ها
چگونه سنگ روي یخ ميان عالمش کردیم؟

بپرس از "انگلیسِ" دزد که در ساحل دلوار
چطوری پایمالِ ضربه‌های محکمش کردیم؟

بپرس از روح در کابوسِ خون، غرقِ "گریبایدوف"
که با چنگالِ شیرِ مرگ، سربارِ غمش کردیم

بخوان تاریخ ایران را که هرکس دشمن ما شد
به رزمی مادرش را سوگوارِ ماتمش کردیم

اگر قارون به جنگ آمد، فقیر آسمان‌جل رفت
گدا آمد به کرنش پیش‌مان، ما حاتمش کردیم

هرآنکس سرکش آمد سنگ قبرش را تراشیدیم
اگر با مِهر_ آمد، نقشِ مُهرِ خاتمش کردیم
*

بیا! ای گاوِ وحشی باز سم‌کوبان به سوی ما
که هر حیوان که آمد سمت ما، ما آدمش کردیم

قسم به مشت گره کرده‌ات که فریادیم

سیدمهدی حسینی — Thu, 09 Apr 2026 22:59:00 GMT

هنوز قلب من از عشق، از تو سرشار است
به درد بی‌تویی این‌روزها گرفتار است

به شوق آن لبخندی که روزی‌ام کردی
دلم شکفته و صد جان به تو بدهکار است

جهان خاطره‌ها بود با تو بی تکرار
جهان من پس از این روی دور تکرار است

خبر رسید که: رهبر... خبر نوشت شهید...
گذشت چله‌ای و باورش چه دشوار است...

خبر شکستن آیینه زیر بارش سنگ
خبر خمیدن من زیر پتک اخبار است

خبر عمیق‌تر از بُهت بود و ویران‌تر
خبر که زخم جگر شد، هنوز خونبار است

پس از تو پنجره‌ها چشم‌های ابرآلود
سیاه‌پوش تو شب، تا سحر عزادار است

سلام نفس زکیه که مطمئنه شدی،
و مرگ غیر شهادت برای تو عار است

حماسه‌ی تو شهادت، شهادت تو عروج
و رستخیز هزاران هزار عمار است

نه بال مرگ به اوج شهادت تو رسید،
نه مرگت از سر کفار، دست‌بردار است!

قسم به مشت گره کرده‌ات که فریادیم
که مجتبای تو هم، حیدر است و کرار است

سلام ای لب قاریِ والضُحی رمضان
بیا که شعر رطب هست و وقت افطار است...

کدام چله‌ی اشکم جواب خواهی داد؟
که قطره‌قطره‌ی این شعر در کلنجار است

دلم شکسته‌تر و منتظرتر از دیروز
چقدر پنجره چشمم به تو بدهکار است

امیدوار بمانم که باز می‌آیی
کدام نیمه‌ی ماه است، وقت دیدار است؟

حماسه بود و غزل بود، چله‌ای که گذشت
پس از تو چشم زمانه، همیشه بیدار است

چقدر واژه که چون بغض در گلویم ماند
چقدر کودک مضمون که زیر آوار است...

هر غنچه وطن‌وطن کند با دل چاک

میلاد عرفان پور — Thu, 09 Apr 2026 22:57:00 GMT

هر غنچه وطن‌وطن کند با دل چاک
هر سبزه زند بوسه بر این پرچم پاک

هر گل که در این بهار خونین رُسته‌ست
لبیک به رهبر است و لبیک به خاک

تو محکم باش خواهی دید سرتاسر جهان با ماست

عاطفه جوشقانیان — Thu, 09 Apr 2026 21:49:00 GMT

زمین از آن ما خواهد شد آری، آسمان با ماست
تو محکم باش خواهی دید سرتاسر جهان با ماست

بگو با نیل و با فرعون، ما یاران موساییم
بگو با ساحران اینک عصای داستان با ماست

طناب دشمنان آخر طناب دار خواهد شد
به حبل الله باید چنگ زد، این ریسمان با ماست

اگر از هر طرف تیری کمین کرده‌ست در میدان
بخوان از ما رمیت، آنگاه می‌بینی کمان با ماست

طبس با دست خالی ایستاد آن شب جهان فهمید
سپاه بادها با ما و شن های روان با ماست

چه غم ابر سیاهی دیده بان دشمنان باشد؟
یقین داریم فردا جای جای کهکشان با ماست

به حنجرها قسم فریادها زنده‌ست، بالنده‌ست
بگو الله اکبر، فتح دنیا بی گمان با ماست

زمین از آن ما خواهد شد آری، زودتر برخیز
صدای آشنایی می‌رسد از جمکران... با ماست

صدا به شوق رهایی هنوز تکبیر است

امیرمهدی علیزاده — Thu, 09 Apr 2026 05:33:00 GMT

صدا اگر چه پر از خون هنوز در جریان
صدا به لهجه رعد ست و نغمه طوفان

صدای توست پر از زخم و همچنان جاریست
و ایستاده به فریاد با تمام توان

صدا به شوق رهایی هنوز تکبیر است
شبیه شور موذن درست وقت اذان

کجاست کوه تر از شانه های نستوه ات
«برای گریه این ابر های سرگردان »

نهیب توست گمانم به گوش باد حریص
مباد آن طرف دشت غنچه ای نگران

هنوز مشت گره کرده ات پر از شور است
طنین خطبه تو کرده ظلم را ویران

ببین شکفته ز خونت چقدر لاله و سرو
در امتداد مسیرت چقدر رود روان

چهل شب است به شوقت هنوز منتظریم
بیا بیا و دوباره سرود فتح بخوان

در این ساعات خسران چیست؟ میدان را رها کردن

عباس احمدی — Wed, 08 Apr 2026 21:07:00 GMT

در این ساعات خسران چیست؟ میدان را رها کردن
به کنج خانه کوچیدن، خیابان را رها کردن

گره خورده است نام کشور ما با جوانمردی
برادر! ناجوانمردی است، لبنان را رها کردن

پریشان است دشمن از مصاف ما، پشیمان نه
پشیمانی است این گرگِ پریشان را رها کردن

مگر که زخم چرکین نیست اسرائیلِ کودک کُش
صلاح مسلمین در چیست؟ درمان را رها کردن؟

به امرالله، حزب الله غالب می شود، آری
ولی هیهات! یک آن، حزب شیطان را رها کردن

مطیع امر رهبر بوده و هستیم تا آخر
ز ما ایرانیان دور است، ایران را رها کردن

ای به تکلیف خود عمل کرده باقی کارها به دست خداست

مهدی جهاندار — Wed, 08 Apr 2026 03:19:00 GMT

صاعقه‌خیز و گردباد آساست
سرعت اتفاق‌ها بالاست

ساعت صفرِ انتقام شده‌ست
سرِ سربند فاطمه دعواست

عالم امروز کربلا شده است
کربلا هرکجا شود، غوغاست

در کدامین حدیث می‌خواندم
کربلا خاک مسجدالأقصی است

عاقبت، عاقبت‌بخیر شود
هر کسی در مسیر عاشوراست

ای به تکلیف خود عمل کرده
باقی کارها به دست خداست

دیر میفهمی که این دنیا «زمین گلف» نیست!

اصغر عظیمی مهر — Mon, 06 Apr 2026 16:48:00 GMT

با کلاه قرمز مضحک ... لباس هودی‌ات ـ
این جهان را دیده‌ای از پشت عینک دودی‌ات!

دیر میفهمی که این دنیا «زمین گلف» نیست!
از همین حالا ولی این نمره‌ی مردودی‌ات!

تو خودت حتی نمی‌دانی چه می‌خواهی هنوز!
احمق است آن‌کس که باشد در پی خشنودی‌ات!

شاه دنیا نیستی! «دیوانه‌ی خودشیفته»!
عقده‌ها می‌ریزد از شخصیت کمبودی‌ات!

«جنگهای واقعی» خیلی تفاوت می‌کنند ـ
با خیالات و توهم‌هـای هالیوودی‌ات!

«آخر بازی» مهمات‌ات به پایان می‌رسد!
هرچه باشد رو به کسری می‌رود موجودی‌ات!

مُلک ایران «مأمن ادیان ابراهیمی‌» است!
می‌شود بر ما گلسـتان آتش نمرودی‌ات!

تنگه‌ی هرمز به روی هر کسی هم وا شود؛
تو یکی باید کنی عادت به این مسدودی‌‌ات!

با حساب زخم‌هایی که از ایران می‌خوری
«طول درمان» زیادی ‌می‌برد بهبودی‌ات!

زودتر از آنچه فکرش را کنی خواهد رسید
روز مرگ نکبتی و لحظه‌ی نابودی‌ات!

تفاوتی است بین فعل [مُرد] با [شهید شد]

محمد خادم — Mon, 06 Apr 2026 15:02:00 GMT

پس از شنیدن خبر شهادت رفیق کربلایی ام شهید علیرضا داوری
که هیچ از پیکرش نماند

تفاوتی است بین فعل [مُرد] با [شهید شد]
خبر رسید ناگهان رفیق ما شهید شد

موبایل زنگ خورد و مجتبایِ بغض کرده گفت
علیرضا ، علیرضا ،علیرضا شهید شد

سؤال کرد همسرم . خبر سکوت کرده بود.
همین که خواستم بگویمش،صدا شهید شد

علیرضا که چند هفته پیش شام دادمان
همان که عید بُردمان به کربلا شهید شد

نگفته بودم او چقدر زیر قُبه گریه کرد؟
گرفت حاجت خود آخر از خدا شهید شد

حسین جان،حسین جان،حسین جان، حسین جان
چقدر گفت و گفت و گفت و گفت ...تا شهید شد

و همسرم به گریه گفت: وای او دو بچه داشت
و همسرم سؤال کرد کِی؟ کجا ؟ شهید شد

علیرضا همان سحر که منتشر شد آن خبر
امام را زدند و او به اقتدا شهید شد

اگر به داغ جانگداز آن امام دق نکرد
به قاه قاه بی حیای اشقیا شهید شد

کنار حجله اش ولی دو بچه گرم بازی اند
چقدر کوچه درک این دقیقه را شهید شد

تفاوتی که بین زندگی ما و مرگ اوست
تفاوتی است بین فعل [مُرد] با [شهید شد]

فدای سوختنت خاک من، فدای تنت

پانته آ صفایی بروجنی — Mon, 06 Apr 2026 14:42:00 GMT

نشسته‌ام به تماشای شعله‌ور شدنت
فدای سوختنت خاک من، فدای تنت

فدای این همه بغضی که در گلو داری
فدای این همه داغ نشسته بر بدنت

هزار باغ گل از صدهزار جای جهان
فدای خنده‌ی یک غنچه گوشه‌ی چمنت

چه طور چشم به چشمت بدوزم ای همه اشک!
که بسته‌ای لب و در خون نشسته پیرهنت

غمت به جانم و دردت به سینه‌ام مادر!
سفید شد سرم از فکر باغ یاسمنت

حصار دامنه‌های تو استخوان‌هایم
که باد دست نیازد به دشت یا دمنت
::
طمع مدار که بالا بگیرمت ای سر!
اگر به خاک نیفتی به خاطر وطنت

طرف‌حسابِ تو مردانِ یوم‌العباسند/ برای حسینیه اعظم زنجان

امیر رسولی — Mon, 06 Apr 2026 14:36:00 GMT

بنا خراب شد امّا پناهِ ما باقی است
اگر غبار گرفته است!، راهِ ما باقی است

حرام باد نفس، بی‌حسین اگر بکشیم
حریم و حرمت و پشت و پناهِ ما باقی است

(حسین ) زنده‌تر از هر زمان و هر عصر است
شکوه و شأن و بزرگیّ شاهِ ما باقی است

زمین نمی‌خورد آنکس که گفته یا عباس
قسم به مشک و علم، تکیه‌گاه ما باقی است

اذان نمی‌شکند گر شکسته گلدسته
علی است رهبر و راهِ فلاحِ ما باقی است

نگفته‌ایم به جز یاحسین و یا زینب
به نامِ نامی‌شان قبله‌گاهِ ما باقی است

بگو به آن که کمین کرده لشکر ما را
هر آنچه کشته بگیری، سپاهِ ما باقی است

بگو مگر نگرفتیم زهرِ چشم از تو
توان موشکی پایگاه ما باقی است

طرف‌حسابِ تو مردانِ یوم‌العباسند
بیا و باز ببین وعده‌گاهِ ما باقی است

به زیرِ بیرق عباس بود رهبرِ ما
هنوز رهبر ما زنده، ماهِ ما باقی است

به جز حماسه کنون نیست انتظار از ما
اگرچه فصل غم و اشک و آهِ ما باقی است

ز راه می‌رسد آنکه بقیه‌الله است
کسی که نیست به جز او گواهِ ما باقی است

همان‌که منتقم خون رهبر و شهداست
امید آمدنش در نگاهِ ما باقی است

آن خانه‌ای که گفته بودم، نامش ایران است

سجاد حیدری قیری — Mon, 06 Apr 2026 14:30:00 GMT

جسم شهیدی در دل آوار این خانه‌ست
یعنی کماکان گنج، جایش کنج ویرانه‌ست

مرد بزرگی را گرفته توی آغوشش
این خانۀ کوچک که خار چشم بیگانه‌ست

اهل محل در شعله‌ها دنبال او هستند
این نسخۀ امروز عشق شمع و پروانه‌ست

از پیکرش چیزی نمانده غیر بازویی
دیوار، گرم گریه کردن روی آن شانه‌ست

می‌سوزد و باری به دوش کس نخواهد شد
قومی که حتی رسم تشییعش کریمانه‌ست

باید بگریی سادگی خانه‌هاشان را
تهمت به این مردان زدن خیلی وقیحانه‌ست

از جان گذر کردند تا موشک شود پرتاب
ما فکر می‌کردیم کار آرش افسانه‌ست

جمعیتش حالا نود میلیون نفر باشد
آن خانه‌ای که گفته بودم، نامش ایران است

سیمرغ در این سرزمین پرباز کرده‌است

راضیه جبه داری — Mon, 06 Apr 2026 14:09:00 GMT

خون پیمبر زاده ای اعجاز کرده‌است
راه عبور از آسمان را باز کرده‌است

الله اکبر از سرود فتح قومش
فتحی که دنیا را پر از آواز کرده‌است

از قله انسانیت می‌گفت و خونش
پایان استعمار را آغاز کرده‌است

مشت گره کرده به هم پیوند مان داد
همبستگی این قوم را ممتاز کرده‌است

خشم مقدس در رگ هر شهر جاری‌ست
حتی خیابان را شگفتی ساز کرده است

ما از پریدن هیچ پروایی نداریم
سیمرغ در این سرزمین پرباز کرده‌است

ما را خدا با خون او مبعوث کرده
خون پیمبر زاده ای اعجاز کرده‌است

شیطانِ بزرگ باز در آتش سوخت

امیرعلی گازارپور — Mon, 06 Apr 2026 14:06:00 GMT

جنگنده نه، مُشتی مگس از راه رسید
طوفان شد و شیری سپس از راه رسید

شیطانِ بزرگ باز در آتش سوخت
امدادِ خدایِ طبس از راه رسید

سلام ای ژنرال شهید! بچه‌محل! / تقدیم به شهید سیدعبدالرحیم موسوی

سیدمهدی حسینی — Mon, 06 Apr 2026 13:56:00 GMT

کویر نیستم، اما دلم ترک‌ترک است...
دوباره داغ روی داغ... رسم این فلک است!

سلام ای ژنرال شهید! بچه‌محل!
که نقش داغ تو بر روی قلب شهر، حک است

به مادرم گفتم بارها که:«سیْد رحیم
درست مثل تو هستش! رفیق بی‌کلک است»

چقدر خاطره دارم من از بزرگی‌هات
برای خوب شدن، کارهای تو محک است

همیشه وقت اذان رفتی و به تو گفتم:
«کجا می‌ری؟ وسط بازی الک دولک است!»

همیشه خیر رساندی به این و آن گفتی
که راز زندگی واقعی همین کمک است

تمامی رفقایت همیشه می‌گفتند:
«میون آدمای خوب، آقارحیم تک است!»

چقدر مردم «دروازه‌ری» به هم گفتند:
«آقارحیم قیافه‌ش چقدر بانمک است!
عصاره‌ی همه‌ی اعتبار ما قُمیا
آقارحیمِ رئیسِ ستادْ مشترک است...»

چقدر دور مزار تو ازدحام شده...
گمان کنم که پر از رفت و آمد ملَک است

نوشت بر روی تابوت سرخ تو، نوه‌ام:
«عمورحیم، توی نقاشیام شاپرک است

تو تنها نیستی وقتی بیایی

صامره حبیبی — Mon, 06 Apr 2026 13:54:00 GMT

بهار و باغ و باران با تو هستند
شکوه و شوق و ایمان با تو هستند

تو تنها نیستی وقتی بیایی
«سپاهی از شهیدان» با تو هستند

پز میدهم من

لیلا خیامی — Mon, 06 Apr 2026 13:29:00 GMT

بابابزرگم
بوده بسیجی
می کرده شلیک
با آر پی جی

در جنگ بوده
از قهرمان ها
یک عکس دارد
از آن زمان ها

در قاب عکس است
آن عکس الان
پز میدهم من
هر روز با آن

باید قوی باشی

سمیه غلامرضاپور — Mon, 06 Apr 2026 13:25:00 GMT

بوم بوم صدا آمد
خانه کمی لرزید
از پنجره دیدم
گنجشک هم ترسید

من هم کمی قلبم
تپ تپ صدا می‌داد
هی تند و تند انگار
تغییر جا می‌داد

گفتم: " نترسی‌ها
چیزی نبود اصلا
باید قوی باشی
قلب عزیز من"

از نام خلیج فارس می‌ترسیدند

حامد طونی — Sun, 05 Apr 2026 04:19:00 GMT

قطره قطره روانه از هر جاده
موج از پی موج، مردم آزاده

از نام خلیج فارس می‌ترسیدند
اقیانوس فارس به راه افتاده

اینک تویی و جنگ! ببینم چه کاره‌ای

میلاد حبیبی — Sun, 05 Apr 2026 04:16:00 GMT

این غزل را از جانب من برسانید به دست آن شاعرانی که باید!

ای سر که گرم قافیه و استعاره‌ای
اینک تویی و جنگ! ببینم چه کاره‌ای

اینک رجز بخوان که سرودن پس از نبرد
رختی‌ست بعد عید، به بام مناره‌ای

عنوان «شاعری» به غزلباف بی‌وطن
زرباف‌جامه‌ایست تن بدقواره‌ای

با نقص نیز، حرمت این خاک واجب است
واجب چنان که حرمت قران پاره‌ای

من سر به راه عشقم و در بند امر او
از من به سر دویدن و از او اشاره‌ای

آنکس که سوخت با سر بر نیزه‌ی حسین
سر خم نمی‌کند به یزید دوباره‌ای
::
ای بی‌هنر‌، به هلهله‌‌ی اینکت مبال
فردا تویی و لهلهه‌ی جشنواره‌ای

هر سو که می‌بینم، کران تا بیکران، مردم

مبین اردستانی — Sun, 05 Apr 2026 04:14:00 GMT

فوج شهید زنده، بی نام و نشان؛ مردم
بنیان مرصوص‌اند صف در صف عیان مردم

تا چشم می‌بیند خیابان معبر نور است
هر سو روان، هر سو روان، هر سو روان، مردم

رود خروشانی در آغوش خیابان است
هر سو که می‌بینم، کران تا بیکران، مردم

منظومه‌ای غرق ستاره هر طرف جاری‌ست
رخشنده و زیباتر از هر کهکشان مردم

فوج ملائک در صف خاک قدم‌هاشان...
هستند نور چشم اهل آسمان مردم

آیینه‌دار غیرت بشکوهشان کوه است
کوهی که دارد در جگر آتشفشان؛ مردم

آری جنود عشق و سرداران امّیدند
فرماندهان لشکر صاحب‌زمان؛ مردم

درس شرف نزد یل ام‌البنین خواندند
گُردان عشق‌افروز روز امتحان؛ مردم

از دشمن ایران امان‌نامه نمی‌خواهند
دارند از صاحب‌زمان خطّ امان، مردم

«یاران حبیب بن مُظاهِر! دم‌تان گرم»

محمدعلی غروی — Sun, 05 Apr 2026 00:58:00 GMT

یاران حبیب بن مُظاهِر! دم‌تان گرم
ای لشکرِ جان‌بر‌کفِ ناصِر! دم‌تان گرم

انگار خیابان پُرِ «کَبْلایی» و «مَشتی» ست
کم دیده کسی اینهمه زائِر؛ دم‌تان گرم

بقّال! سرت سبز، پرستار! دلت قرص
آهنگر و آجرپز و شاطِر! دم‌تان گرم

از تکنولوژی‌های الهی چه بگویم؟
اسپانسر و سازنده‌ی لانچِر! دم‌تان گرم

برنو شده کابوس جدید خلبان‌ها
اسطوره شمایید عشایِر! دم‌تان گرم

ای حزب خدا! بودن‌تان برگ برنده ست
-لعنت به دغل‌بازیِ پیجِر!- دم‌تان گرم

پیچیده درین گنبد آبی چه صدایی!
ای سینه‌زن، ای شاعر و ذاکِر! دم‌تان گرم

از میمنه، پیکی به سوی میسره آمد:
«یاران حبیب بن مُظاهِر! دم‌تان گرم»

ما نمی میریم، نام دیگر ما زندگی ست!

حسن خسروی وقار — Sun, 05 Apr 2026 00:09:00 GMT

مثل ققنوسی که سوی آسمان برگشته است
پیر ما از قتله گاه خود جوان برگشته است

کاروان سوگ، بی تاب قیامی تازه است
بر تن مجروح ایل امروز جان‌ برگشته است

مرگ راه اِحتراز مرد جنگ از جنگ نیست!
از همان راهی که رفته پهلوان، برگشته است

نبض افریدونی ام در من قیامت کرده است
جرئت تغییر اوضاع جهان برگشته است

غرّش میر وطن را قلب دشمن ایستاد
بر تن شاه جهان ببر بیان برگشته است

همچو توران بیرق ایرانیان را سجده کن
بازوان کاویانی را توان برگشته است

بارها شمشیر ما تا گردن بیگانگان
جامه خونین رفته است و خون چکان برگشته است

خصم گیرم از کنام ما نهان برگشته است
بی قشون و بی لباس و بی کمان برگشته است

ما نمی میریم، نام دیگر ما زندگی ست!
مرگ از پیکار با ما نیمه جان برگشته است

آنچه را گفتند از تسلیم ما، افسانه بود!
خون نمی خوابد برادر! داستان برگشته است

لحظه ای از پا نمی افتد خروش حیدری
آن عیان از چشم ما رفته، عیان برگشته است

آفتاب مرتضایی بر جبین مجتبی ست
سیّد حق‌طلعت حیدر‌نشان برگشته است

صف کشان پشت سرش عشّاق قامت بسته اند
باز هم گلدسته را شوق اذان برگشته است

دوره ی تنهایی چشم انتظاران سر رسید!
تیغ بر کُن! لشگر صاحب زمان برگشته است

هی حساب موج‌ها از دست‌مان در می‌رود

محمدعلی غروی — Sat, 04 Apr 2026 23:36:00 GMT

هرچه دولت‌مردها را جدّی و رُک دیده‌ایم
قسمت کامنت‌ها را هم پر از جوک دیده‌ایم

بخشی از فرهنگ غربی‌ها به ما وارد شده
چند صد محموله هم در پشت گمرُک دیده‌ایم

حرف‌های «کودکِ مو زرد» خیلی رندوم است
ما فقط این چیزها را توی سُک‌سُک دیده‌ایم

باید این حیوان دست‌آموز را شوخی گرفت
مثل وقتی‌که درون سیرک‌، یک فُک دیده‌ایم

ای بنازم؛ هوش مصنوعی چقدر اسکل شده!
گردن گردن‌کلفتان را چه نازُک دیده‌ایم!

بابت پهپاد و موشک عذرخواهی می‌کنیم
معذرت‌های جدیدی هم تدارُک دیده‌ایم

هی حساب موج‌ها از دست‌مان در می‌رود
کی؟ کجا این‌قدر دریادار چابُک دیده‌ایم؟

دم به دم ‌جنگنده با جنگنده روشن کرده‌ایم
بانی این دود و دم را اوّلین پُک دیده‌ایم

تنگه را بستیم؛ جوری که دهان‌ها باز ماند
نفتکش‌ها را از آن‌پس، کم‌تحرُّک دیده‌ایم

می‌پرد برق از سر آنها و نیروگاه‌شان
کلّ بازار انرژی را درین شوک دیده‌ایم

تازه دارد داستان یک ذرّه جدّی می‌شود
لغزش دشمن به قعر درّه جدّی می‌شود

همه سیاه نوشتند و تو سپید نوشتی

سیده تکتم حسینی — Sat, 04 Apr 2026 16:59:00 GMT

تو از بهار سرودی، تو از امید نوشتی
همه سیاه نوشتند و تو سپید نوشتی

خزان اگر‌ چه تو را یک دو روز خانه نشین کرد
تو از طراوت باران صبح عید نوشتی

اگر چه بال پریدن شکسته بود، ولی تو
از آن پرنده که از دام‌ها پرید، نوشتی

طنین حادثه پاشید خون به دفتر شعرت
قلم به جوهر غیرت زدی شهید نوشتی

عجب جنون شگفتی‌ است در تن کلماتت!
مگر که با قلم شاخه‌های بید نوشتی؟!

عزم حسین‌وار تو را هیچ‌کس نداشت

افشین علاء — Sat, 04 Apr 2026 16:57:00 GMT

ای سرو! سایه‌سار تو را هیچ‌کس نداشت
آرامش و وقار تو را هیچ‌کس نداشت

در قحطی یقین و شبیخون خستگی
ایمان استوار تو را هیچ‌کس نداشت

هر سوی این دیار گهرخیز پاک را
گشتم ولی عیار تو را هیچ‌کس نداشت

در عزم، هم‌رکاب تو عالم به خود ندید
در رزم، پشتکار تو را هیچ‌کس نداشت

هم بی‌شمار دشمن بدخواه داشتی
هم خیل دوستدار تو را هیچ‌کس نداشت

عمری در اوج بودی و مظلوم زیستی
هرچند، اقتدار تو را هیچ‌کس نداشت

مانند آبشار روان از ستیغ کوه
چشمان اشک‌بار تو را هیچ‌کس نداشت

جز کشته‌گان تشنه‌لب دشت کربلا
اصحاب جان‌نثار تو را هیچ‌کس نداشت

در انتخاب راه سعادت به مرگ سرخ
عزم حسین‌وار تو را هیچ‌کس نداشت

مرحبا! آفرین! بر این مردم

سید محمدحسین ابوترابی — Sat, 04 Apr 2026 16:51:00 GMT

شما مردم خطّ دفاعی گسترده‌ای به وسعت کشور فراهم کردید و ضربه‌ای گیج‌کننده به او وارد ساختید؛ بطوریکه به گفتن کلمات متناقض و یاوه‌گوئی‌های متعددی که علامت عدم هوشیاری است، افتاد.
حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای
رهبر معظم انقلاب اسلامی | 1404/12/29

مرحبا! آفرین! بر این مردم
پای کارند، پای دین مردم
هر زمان حاضرند در میدان
با قدم‌های راستین مردم

نه فقط ارتشی، سپاهی‌ها
در خیابان ببین دلیران را
مثل آرش کشیده‌اند برون
تیرها را از آستین مردم

بی‌امان مثل موشک سجیل
می‌نشیند به قلب اسرائیل
تا که تکبیر خویش را هر شب
می‌فرستند آتشین مردم

هیچ کشور ندارد این گوهر
مردمانی چنین وطن°یاور
همچنان روی حلقه‌ی ایران
می‌درخشند چون نگین مردم

رشته کوهند پیش طوفان‌ها
سیل موجند در خیابان‌ها
گشته‌ام هیچ جا در این عالم
به خدا نیست مثل این مردم

عطر حُب‌الوطن مِن الایمان
پخش شد در سراسر ایران
عشقِ این آب و خاک اجدادی
شده با خونشان، عجین مردم

گرچه برخی خواص لال شدند
خار ماندند و بی‌خیال شدند
در خیابان ولی ادا کردند
دِینشان را به سرزمین مردم

دستشان را بگیر ای مسئول
تا نماند مقامشان مغفول
خدمتِ بی‌دریغ و بی‌منت
هست شایسته‌ی چنین مردم

.

ای دشمن حقیر، به پایان سلام کن

عباس احمدی — Sat, 04 Apr 2026 15:51:00 GMT

امشب بیا به ماه به باران سلام کن
از خانه دل بکَن، به خیابان سلام کن

تشییع می کنند شهیدان تازه را
مهمان رسیده است، به مهمان سلام کن

دستی بکش تو بر سرِ شمشاد های خیس
سر را بلند کن، به درختان سلام کن

اما برای گاوپرستان، عبوس باش
اینگونه بر اهالی عصیان سلام کن:

"ایمان بیاورید به آغاز فصل سرد"
ای قوم بی وطن! به زمستان سلام کن

دوران دست بوسی شاهان گذشته است
رو کن به شرق و جانب سلطان سلام کن

ای بادبان فتنه، حذر کن ز تندباد
ای ناوگان خُدعه به طوفان سلام کن

ای سازمان بی عمل، ای دشمن بشر
ای گُنگ خوابدیده، به انسان سلام کن

یک "مرد"در تمامی عالم وجود داشت:
دنیای بی وجود، به "ایران" سلام کن!
::
پایان شعر، نقطه آغاز مرگ توست
ای دشمن حقیر، به پایان سلام کن

ولی هنوز نمک داشت لهجهء قمی ات

سید حمیدرضا برقعی — Fri, 03 Apr 2026 16:09:00 GMT

به امیر سرلشکر شهید سیدعبدالرحیم موسوی

خوش آمدی به دیارت، سلام همشهری
سلام و دست مریزاد افتخارِ وطن
رواست اینکه به توصیفت اینچنین گوییم
که بی قرار وطن بود و برقرار وطن

کدام روضه تورا قطره قطره‌ آتش زد
که مثل روضهء اکبر، به موطن آمده ای
قصیدهء تن تو بیت بیت، ناخوانده است
به شاعرانه ترین شکل ممکن آمده ای

همینکه آمدی و زنده گشت خاطره هات
گریستیم برآن خنده های مردمی ات
اگر چه دور شدی از دیار خود چندی
ولی هنوز نمک داشت لهجهء قمی ات

خوشا به حال همه مردمان پایین شهر
که با مرام تو یک عمر آشنا بودند
هنوز نام تو آقا رحیمِ موسوی است
فقط به نام قشنگت شهید افزودند

چگونه با تو خداحافظی کنم سید
که تا همیشه از این داغ در دلم جنگ است
برو که حضرت معصومه بیشتر از ما
برای دیدن لبخندهات دلتنگ است

آه ای سرود ملی ایران صدای تو!

مرضیه براتی — Fri, 03 Apr 2026 16:07:00 GMT

ای خشم رودهای خروشان صدای تو!
جوش و خروش تندر و طوفان صدای تو

دشمن، خیال کرده تو را می‌کشد ولی
پیچیده در میانهٔ میدان صدای تو

در شعله‌های آتش نمرود، زنده‌ای
می‌آید از میان گلستان صدای تو

در آسمان نشسته‌ای و موج می‌زند
از شهر و روستا و خیابان صدای تو

آتش زدند خیمهٔ نورانی تو را
خاموش می‌شود مگر این‌سان صدای تو؟

خشم تو بر زمین زده دیو سپید را
ای نعره‌های رستم دستان صدای تو!

پیچیده در تمام جهان، شرق تا به غرب
از مادرید تا دل تهران صدای تو

سمت کدام قله، جهان را صدا زدی؟
افکنده ترس در دل شیطان صدای تو

ای عشق جاودانه که در سینه می‌تپی!
آه ای سرود ملی ایران صدای تو!

با افتخار و سربلند آن زادبومی که عبدالرحیم موسوی سرلشکرش باشد

شهربانو طوسی — Thu, 02 Apr 2026 17:14:00 GMT

الله تنها سرپناه و سرورش باشد
شهری که دست فاطمه روی سرش باشد

این شهر پیمان بسته با بانوی معصومش
مردان مردش جان فدای کشورش باشد

شهری که در آغوش او سردارها خفته
فرماندهی در دامن هر مادرش باشد

قم شهر آل‌الله، شهر شیعه است آری
باید دفاع از دین مرام و باورش باشد

از نسل تا نسلش جوانان جوانمردش
دلدادۀ ارباب ما و اکبرش باشد

بالا گرفته با شهیدانش سر خود را
مرهون خیل لاله‌های پرپرش باشد

بر سر در هر کوچۀ شهر و دیار ما
نام شهیدی شاهد نام‌آورش باشد

با افتخار و سربلند آن زادبومی که
عبدالرحیم موسوی سرلشکرش باشد

آری شهید زنده‌ٔ ما! زنده‌تر شدی

علی حاجی محمدی — Thu, 02 Apr 2026 03:37:00 GMT

یک‌‌‌ یک پرنده شد همه‌ٔ خنده‌های تو
از آسمان شنیده شد امشب صدای تو

باران گرفته است ببین چشم آسمان
می‌ریزد اشک نم‌نم خود را برای تو

مانده‌ست بی‌قرار تو عمّامه‌ات هنوز
دلتنگ دوش توست کماکان عبای تو

ای کوه صبر! زخم‌زبان‌ها تمام شد
ای غصه‌های خلق، همه آشنای تو

در ذهن شهر تا به ابد قاب می‌شود
بهت و غرور و گریه‌ٔ ما در عزای تو

سربند «یا حسین» به سر بسته کودکی
آمد به جنگ حرمله در کربلای تو

دشمن خیال کرد که رفتی، تمام شد
از نو شروع شد همه‌ٔ ماجرای تو

آری شهید زنده‌ٔ ما! زنده‌تر شدی
ماندی و مستجاب شد آخر دعای تو

ماییم و راه روشن‌ تو بعد از این «امین»
با ماست در نهایت شب‌ها خدای تو

قسم به بی‌غروبی‌ات، به غیرت جنوبی‌ات

فائزه امجدیان — Thu, 02 Apr 2026 03:32:00 GMT

تقدیم به شهید خلیج فارس، سردار تنگسیری عزیز

به مویه‌های بندری مرا دچار می‌کند
غمت خلیج فارس را چه سوگوار می‌کند

هنوز روی صخره‌های ساحل ایستاده‌ای
و ناو دشمن از شکوه تو فرار می‌کند

چه پر طنین، چه آتشین، چه شاهنامه‌آفرین!
کمان تو هنوز دیو را شکار می‌کند

تب نهنگ‌ قاتل و... طمع به خاک ساحل و...
به او بگو که روی جان خود قمار می‌کند

قسم به بی‌غروبی‌ات، به غیرت جنوبی‌ات
خدا تو را در این جهان، ادامه‌دار می‌کند

بگو به دیو هفت‌سر، که می‌رسیم با تبر
ببین به انتقام تو، وطن چه کار می‌کند

به دست، تیغِ صیقلی، به روی لب علی علی
که خیبر است و ذوالفقار تار و مار می‌کند

گرفته‌ایم از او مدد، خدا، خدای تا ابد
سپاه فیل را دوباره سنگسار می‌کند

به نخل‌های شروه‌خوان، به گریه‌های بومیان
بگو که خنده باز رو به این دیار می‌کند

ادامه‌ی دلاوران! در انتهای داستان
رئیسعلی به «تنگسیری» افتخار می‌کند

ولی، ولی دم ایران آریایی گرم

سعید بیابانکی — Thu, 02 Apr 2026 03:29:00 GMT

صدا چه بود عزیزان من، کجا را زد؟
خدای من نکند خانه‌ی شما را زد؟

پرنده‌های مهاجر به سرفه افتادند
صدا سکوت‌شکن بود، سمت ما را زد

درست ساعت املای آب بابا بود
که کوله‌پشتی دلتنگ بچه‌ها را زد

صلات ظهر صدای اذان به گریه نشست
عجیب بود ولی خانه‌ی خدا را زد

هر آن چه را که به دستش رسید ویران کرد
غریبه را به فنا داد و آشنا را زد

شنیده بود صدا ماندگار خواهد بود
کشید تیغ و به آنی رگ صدا را زد

شنیده بود دعا تیر اهل ایمان است
درست وقت دعا خانه‌ی دعا را زد

شنیده بود گروهی به گریه مشغولند
کمان به دست شد و مجلس عزا را زد

خلیج، زلف پریشان و موج در موج است
خبر دهید به دریا که ناخدا را زد

خلیل و قاسم و منصور و مرتضا و حمید
هما و هانیه و زهره و ندا را زد

به روزه‌دار، به کودک، به تشنه رحم نکرد
علم به دوش شهیدان کربلا را زد

ولی، ولی دم ایران آریایی گرم
چرا که پنبه‌ی این قوم بی‌حیا را زد...

تصویر تو همچون دماوند

علی محمد مودب — Thu, 02 Apr 2026 03:27:00 GMT

مرد خدا همدرد مردم
درد تو درد دین و میهن
در چشم تو پیداست ای عشق
آینده این خاک، روشن

ایران به یمن همت تو
شد سرزمین سربلندان
در سایه سرو تو شد سبز
در این چمن، گل‌های خندان

هر جا امید رویشی هست
تو باغبان آن امیدی
در خاطرات مردم ما
تو شور و ایمان و نویدی

ما را تو پروردی که جز عشق
در جان ما اندیشه‌ای نیست
جز عشق ما را آرمانی
جز عشق ما را پیشه‌ای نیست

آزاد از هر بند و ترفند
از تو شکوه این دیار است
تصویر تو همچون دماوند
در خاطر ما پایدار است

با رفتنت آموختی تا
با دین و با میهن بمانیم
فرزند زهرا سوختی تا
چون قلب تو روشن بمانیم

آه! ایران من! صدایم کن

شهاب مهری — Wed, 01 Apr 2026 10:15:00 GMT

نکند شب به خاک افتاده!
بر زمین بافه‌های گیسویند
گرچه پر‌پر شدند در کوچه
گُل‌سر‌ها دوباره می‌رویند

مادری گرچه گاه بدحال‌ست
دست‌هایش پزشک اطفال‌ست
هم مُسکّن شدند، هم تب‌بُر
بوسه‌ها دانه دانه دارویند

طبق منشور سازمان ملل
موشکی رفته در اتاق عمل!
بمب‌ها در گلوی درمانگاه
غدّه‌هایی هزار کیلویند

شب، کجا می‌شود زیارتگاه؟
مدرسه؟ خانه‌؟ جاده؟ دانشگاه؟
ای سکوتی که زیر بارانی!
ابر‌ها ننگ را نمی‌شویند

آسمان از ستون دود پُر است
قصه‌ها از «یکی نبود...» پُر است
تخته‌های سیاه‌بخت کلاس
بی ستاره، بدون سوسویند

صبح با نور، روی تخته نوشت:
مدرسه می‌رود به سوی بهشت
روی رنگین‌کمان قدم به قدم
بچه‌ها در مسیر اردویند

«خیره بر انفجار منظره‌ها
ایستادیم پشت پنجره‌‌ها
وا ندادیم لحظه‌ای» این‌ را
چسب‌ها روی شیشه می‌گویند

زخم خوردند و روسفید شدند
ردّپاهای ما شهید شدند
کفش‌ها در مسیر بارانی
آسمان را مدام می‌جویند

مادرم! خسته‌ام دعایم کن
آه! ایران من! صدایم کن
ذکر‌هایت همیشه تازه‌دمند
کلماتت همیشه خوش‌بویند

بنازم این جگر و جرئت مثل زدنی را /تقدیم به یمنِ قهرمان

علی مقدم — Wed, 01 Apr 2026 01:48:00 GMT

تقدیم به یمنِ قهرمان

نه باج می دهد امروز دشمنان دنی را
نه التفات کند هجمه و فرافکنی را

در این زمان که شیوخ عرب ذلیل نشستند
بنازم این جگر و جرئت مثل زدنی را

غلاف کرده شیاطین مقابل یمنی که
چنین به رقص در آورده خنجر یمنی را

به دستِ خالی و قلبی پر اعتقاد شکستند
ز دشمنان خود آن دست و پنجه چدنی را

ببین چگونه محقق نموده اند به عالم
در اوج همّتشان کارهای ناشدنی را

بدون ترس به قلب سپاهِ خصم زدند و
رقم زدند به جرئت مسیر خط شکنی را

به جرئت علوی شان، به خاتم یمنی شان
شکسته اند به غیرت، طلسم اهرمنی را

کجا ز جنگ هراسد؟ کجا ز مرگ بترسد؟
کسی که داشته باور "فمن یمت یرنی" را

مرده باد آن‌ کس که ذاتش خوردن خون جنین است

حسن شیرزاد — Wed, 01 Apr 2026 01:46:00 GMT

مرگ بر دشمن که می‌خواهد غم و افسوس ما را
آنکه می‌خواهد ببیند چهره‌ی مأیوس ما را

دیو و دژخیمی که پیمان بسته با ابلیس شاید
رنگ تاریکی ببخشد نور یا قدوس ما را

مرده باد آن‌ کس که ذاتش خوردن خون جنین است
آن‌ که می‌خواهد پریشان کشور و ناموس ما را

ننگ بر ما گر که بگذاریم این گرک یهودی
در خیالش بگذراند یک پر از طاووس ما را

آی ای خونین‌دهن، ای اژدهای زندگی‌خوار
بنگر اینک در دل آتشفشان ققنوس ما را

مثل فرعونی که خوابش پر شده از ترس موسی
بعد از این باید ببینی روز و شب کابوس ما را

لحظه‌ای باور نکردی مردم این سرزمین را
ذره‌ای نشناختی قلب به هم مأنوس ما را

در دل میدان که ما کوه دماوندیم اما
در خیابان‌ها ببین امواج اقیانوس ما را

اگر از آسمان آتش ببارد /برای شهدای دریا

زهرا بشری موحد — Wed, 01 Apr 2026 01:38:00 GMT

برای شهدای دریا

اگر عاشق شود فرقی ندارد
که جان را در کجا جا می گذارد
برای مرد دریا دیده سهل است
اگر از آسمان آتش ببارد
::
تو را چشم‌ انتظارم در مقابل
از این طوفان بیایی سوی ساحل
غریقی در حریق افتاده، ای موج!
به دریا نه، به آتش می زنی دل

«قدرت وطن حضور مردم است»

علی داوودی — Tue, 31 Mar 2026 10:59:00 GMT

شب
حول و حوش هفت و نیم، هشت
موشک آمد و...
گذشت...

قیل و قال جنگ
در دل شعارهای جمعیت گم است
از صدای بمب و موشک و غریو انفجارها بلندتر،
این ترنّم است:
«قدرت وطن حضور مردم است»

آن هم چه شامی واقعا

زهرا داوری — Tue, 31 Mar 2026 09:05:00 GMT

دیشب دوباره سرزده
از آسمان مهمان رسید
یک اف‌سی‌وپنج بزرگ
از دور تا تهران رسید

مرد شجاعی داد زد:
"مهمان رسیده بچه‌ها
باید پذیرایی شود
در آسمان شهر ما"

در سینی ابری به او
دادند شام کوچکی
آن هم چه شامی واقعا
یک ساندویچ موشکی!

بر اوج قله پرچم ایران گذاشتن

سیداکبر میرجعفری — Tue, 31 Mar 2026 03:19:00 GMT

برای تهران زخم‌خورده که خونش حضور ماست...

از خون دل پیاله سر خوان گذاشتن
آن‌وقت خوان مقابل مهمان گذاشتن

صبحانه حاضر است به رسم همیشگی
در سفرهٔ غریبه‌ترین نان گذاشتن

نانی اگر مقابل همراهیان ماست
برداشتن برابر مهمان گذاشتن

بر تن همیشه پیرهن کار داشتن
نه شب‌کلاه بر سر ایمان گذاشتن

آری نوشته‌ایم و دریغا نخوانده‌اید
آداب سر به کوه و بیابان گذاشتن

هر روز انتظار، پس از انتظار و بعد
هر شب کنار پنجره گلدان گذاشتن

شب‌های بی‌چراغ دلی را که شعله است
چون شمع بر مزار شهیدان گذاشتن

گاهی غبار عکس مزار شهید را
چون مرهمی به زخم پریشان گذاشتن

وقتی به شمع کشتهٔ ما سنگ می‌زنند
چندین چراغ در شب تهران گذاشتن

چندین چراغ در شب تهران گذاشتن
یعنی که شمع در دل طوفان گذاشتن

تهران زخم‌خورده که خونش حضور ماست
از جان میان کالبدش جان گذاشتن

تهران که تا همیشه کریم است و خوی اوست:
بر سفره آب و نان و نمکدان گذاشتن

(گفتم نمک نه، بلکه نمکدان که می‌توان
در محضر نمک‌به‌حرامان گذاشتن

نانی که زیر پای لگدمال می‌رود
برداشتن، کنار خیابان گذاشتن)

وقتی که جنگ پشت در خانه آمده است
دل روی دل میانهٔ میدان گذاشتن

وقتی دلت گرفته، سر سربلند را
بر شانه‌های رستم دستان گذاشتن

هر شب برای غربت ویرانه‌های شهر
روشن شدن، ترانهٔ باران گذاشتن

تا صبح با تلاوت خورشید، جغد را
هر شب فکور و کور و پشیمان گذاشتن

دستی به شب‌نشینی‌ ما جلوه می‌دهد
با «ماه در خرابهٔ ایوان گذاشتن»

گاهی گرفته‌ایم کمی حال گریه را
با بوسه روی گونهٔ گریان گذاشتن

سنگین و تلخ می‌گذرد چرخ روزگار
مثل امید در دل حرمان گذاشتن

چرخیدن است کارش و روی سیاه را
هر سال با زغال زمستان گذاشتن

ما سعی می‌کنیم که شیرین‌ترش کنیم
با قند، تنگِ قوری و فنجان گذاشتن

گفتی: «قشنگ چیست؟» که با گریه گفته‌ام:
«بر اوج قله پرچم ایران گذاشتن

یا مسجدی که بر سر گل‌دسته‌های آن
با دست شوق پرچم رقصان گذاشتن

گفتی نمی‌رسیم و هم اینک رسیده است
اوقات سر میانهٔ میدان گذاشتن

ما روی مرز مانده و کاری نمی‌کنیم
جز در کمان آرش پیکان گذاشتن

با ترک و مرگ هر که به ابلیس رفته است
بر هرچه جنگ نقطهٔ پایان گذاشتن»

تا صبحِ صبح هر ورق سرنوشت را
هر شب مچاله‌کردن و پنهان گذاشتن

ناگاه ماه هم‌دل و همراه می‌شود
با ما برای سربه‌بیابان گذاشتن

گفتم ای همسنگران، نیروی پشتیبان رسید!

حسن صنوبری — Mon, 30 Mar 2026 16:29:00 GMT

بعدِ بمبِ دشمنان، رعدی زد و باران رسید
گفتم ای همسنگران، نیروی پشتیبان رسید!

ما به امید خدا، دشمن به امید خود است
کی شود با اسب چوبین تا دژ یزدان رسید؟

ابر اگر دیدید، خوش باشید: او یک لشکر است
گر نسیم آمد، چنین گویید: یک گردان رسید

چشم ما لبریز اشک و ناگهان باران گرفت...
پس به استقبال یاران لشکر یاران رسید

با شهیدان خدا، آغاز شد این ماجرا
پس یقیناً می‌شود تا قله، تا پایان رسید

بر خیام شکّ و اردوگاه کفر و خیل جهل
وای از روزی که بانگ جبههٔ ایمان رسید

آنهمه تکبیرها کز کودکی سر داده‌ایم
منجنیق مرگ شد، تا لانهٔ شیطان رسید

طعنه و رنج و جراحت بس، که از قعر تنور
دل قوی دارید -ای دریادلان- طوفان رسید

ناوها و‌ دیوها بگریختند از مرز ما
تا نسیمِ بادبانِ نوحِ کشتی‌بان رسید

کوچه‌های زنده از نام شهیدان، این زمان
لشکر فریادشان تا سنگر میدان رسید

از پسِ چل‌سال صبر، اینک زمان انتقام
چون زمام روزگاران، در کف انسان رسید

صلح؟ سازش؟ صبر؟ آتش‌بس؟ غرامت؟ نه عزیز!
تازه این شمشیر دست مردم ایران رسید

گرفته بود به زیر عبای خویش وطن را

لیلا علیزاده — Mon, 30 Mar 2026 16:17:00 GMT

رسیده است دعایش به آسمان اجابت
چه چاره است به‌جز این، سفر به‌ خیر و سلامت

تمام عمر شریفش جهاد بود و در آخر
رساند زندگی‌اش را به ایستگاه شهادت

چه ساده بود گلیمش، چه ساده بود عبایش
چقدر در همه عمرش، غریب بود به غایت

نداشت واهمه از هیچ‌کس... به غیر خدایش
همیشه داشت به جد شهید خویش شباهت

گرفته بود به زیر عبای خویش وطن را
که بود پرچم این خاک دست او به امانت

پناه مردم خود بود و بی‌پناه ولی رفت
چگونه رفتنش این را، چه خوب کرد روایت

قرار بود که با او نماز عید بخوانیم
قرار بعد بماند برای صبح قیامت

اگرچه فاصله‌ها بود بین عاشق و معشوق
رسید آخر قصه به آرزوی زیارت

وطن "حلقه" یا "ساعت زینتی" نیست

محمد مرادی — Mon, 30 Mar 2026 11:13:00 GMT

اگر کفشی از خار در پا بپوشم؛
اگر بر جگر داغِ دنیا بپوشم؛

اگر رختی از درد بر خود بپیچم
به تن آتش اینجا و آنجا بپوشم؛

اگر وصله‌وصله کنم زخم‌ها را
به خود جامه از فرط غم‌ها بپوشم؛

محال است تن‌پوشِ بی‌غیرتی را
بر اندام خود یا بر اعضا بپوشم

وطن "کاپشن" نیست از بر در آرم
اگر سرد شد وقت سرما بپوشم

وطن "دست‌کش" نیست تا در زمستان
اگر برف آمد مجزّا بپوشم

وطن جامه‌ای نیست امروز اگر نه
نگه‌دارم و باز فردا بپوشم

وطن "حلقه" یا "ساعت زینتی" نیست
که آن را به روز مبادا بپوشم

نه چون "شال‌گردن" که بر سر ببندم
به گردن بیندازمش یا بپوشم

وطن "پیرهن" نیست در وقت ماتم؛
نپوشم که در شادی آن را بپوشم

وطن "ارث" من نیست: تنها نخواهم
اگر خواستم باز تنها بپوشم

عبا نیست بر دوش، اندازم آن را
قبا نیست تا فصل گرما بپوشم:

لباسی که در کوه و دریا خوش آید
لباسی که در باغ و صحرا بپوشم
::
وطن چون کفن یادگار شهیدی است
که ای کاش آن‌را سراپا بپوشم

پس از تو طنین صدای تو هست

محمدرضا ترکی — Mon, 30 Mar 2026 10:53:00 GMT

اگر تو نباشی خدای تو هست
بر این جاده‌ها ردّ پای تو هست

چه آرامشی در صدای تو بود
پس از تو طنین صدای تو هست

به دامان سجّادۀ ساده‌ات
نسیم خوش گریه‌های تو هست

بر آن جای خالی اگر نیستی
به دل‌های غمدیده جای تو هست

یقین غافل از حال ما نیستی
دعاهای حاجت‌روای تو هست

در این تن سپردن به تقدیر دوست
رضای خدا و رضای تو هست

جنگنده‌ی بالای سرت را دیدی؟

حمیدرضا مداح — Mon, 30 Mar 2026 10:50:00 GMT

دل خسته! دل شکسته را بند بزن
چشمانت را به صبح پیوند بزن

جنگنده‌ی بالای سرت را دیدی؟
بالاتر از او خداست، لبخند بزن

تهران، دلیرِ من، تهران ‌ایران، عزیزِ ما، ایران

اسماعیل امینی — Mon, 30 Mar 2026 10:28:00 GMT

غمگین نبینمت، ایران!
‌تنها نبینمت، تهران!
‌
دردت به جانم ایرانم!
‌ایرانِ دستخوش طوفان
‌
در ورطه‌ها نخواهی ماند
‌زیرا خداست کشتیبان
‌
با ابر، گریه می‌بارم
‌با غصه‌های بی‌پایان
‌
هم‌رنجِ کودکی زخمی
‌هم‌دردِ مادری نالان
‌
آتش گرفته‌ام آتش
‌ویران نشسته‌ام، ویران
‌
با آسمان ببین مرگ است
‌آتش به جان بزن باران
‌
اهریمنانِ جنگ‌افروز
‌شیطان همه، همه شیطان
‌
ایرانیان سرافرازان
‌رزمندگان سلحشوران
‌
صف در مصافِ اهریمن
‌دل‌های روشن از ایمان
‌
سربازهای غیرتمند
‌اسفندهای آتشدان
‌
در غربتند و گمنامی
‌آماج خشم ناانسان
‌
از چشم زخمِ اهریمن
‌انسان در آتش است این سان
‌
خاکستری که ققنوس است
‌این آتشی‌ست جاویدان
‌
غم می‌رود تو می‌مانی
‌لبخند بر لب و شادان
‌
تهران، دلیرِ من، تهران
‌ایران، عزیزِ ما، ایران
‌

حرامی‌های آمریکا بدانند هنوز این تنگه، دست تنگسیری‌ست

میلاد عرفان پور — Mon, 30 Mar 2026 08:42:00 GMT

۷ دوبیتی برای دلیر تنگستان، قهرمان ایران، شهید سردار تنگسیری

۱
علمدار عطش‌نوش شهادت!
جوانمرد کفن‌پوش شهادت!
پس از یک‌عمر بی‌تابی رسیدی
به تنگستان آغوش شهادت

۲
بخوان از شروه‌های گرمسیری
حدیث «رِیْسَلی‌»ها و دلیری
خلیج فارس، آغوشی گشوده
به استقبال یار تنگسیری

۳
به دین ما خدا رو هرکه بنده‌س
اگه جونم ببازه باز برندَه‌س
رجز میخونه خون تو هنوزم:
«حرومی‌ها! خلیج فارس زنده‌س»

۴

مرا پروردی از نسل دلیران
گرفتی مثل دریایم به دامان
بغل وا کن که تا محشر بمانم
به تنگستان آغوش تو ایران

۵
تو با هر موج دریا ایستادی
شبیه «میرمَهْنا*»، ایستادی
شبیه نخل‌های سبز بوشهر
تو هم سر دادی اما ایستادی

۶
هنوز این شور، شور گرمسیری‌ست
هنوز این سنج و دمامِ دلیری‌ست
حرامی‌های آمریکا بدانند
هنوز این تنگه، دست تنگسیری‌ست

۷

شهیدانی که در دریاست ما را
چراغ روشن فرداست ما را
اگرچه تنگ می‌گیرد به دشمن
در این تنگه، گشایش‌‌هاست ما را

میلاد عرفان‌پور

*میرمَهْنا یا میرمُهَنّا: قهرمان تاریخی اهل بندر ریگ بوشهر که اجنبی‌ها را در نبردی حماسی در خلیج فارس شکست داد. رمان در جاده های آبی سرخ اثر نادر ابراهیمی، روایت این بزرگمرد تاریخ ایران است.
* رِیْسَلی‌: رئیسعلی دلواری قهرمان اسطوره ای تنگستان در مقابله با استعمار و تجاوز غرب را جنوبی ها چنین صدا می زنند.

کهن دیارترین خاک، باز غوغا کن

سیده تکتم حسینی — Mon, 30 Mar 2026 03:42:00 GMT

کهن دیارترین خاک، باز غوغا کن
شکوه گم شده‌ات را دوباره پیدا کن

به آفتاب نشابور و مرو و بلخ و هرات
شب سیاه زمین را به نور احیا کن

چرا به بلخ تو ام‌البلاد می‌گویند؟
دلیل این همه تمجید چیست؟ افشا کن

قلم‌ به سبک خراسانی‌ات بزن در خون
به رسم و عادت گُردان حماسه بر پا کن

زمانه باز به کام من و تو می‌گردد
بساط شادی و عیش و طرب مهیا کن

ضماد غیرت را در بیاور از پستو
غرور زخمی این خاک را مداوا کن

هنوز بیرق نام بلند تو برپاست
اصالت کهنت را بگرد و پیدا کن

بگیر تیغ به کف؛ داستان رزمت را-
قصیده ساز قلمدان عنصری‌ها کن

غرور تازه به دوران رسیده‌ها بشکن
بکوب و پشت رجزخوان این و آن تا کن

به تازیان بنویس این زمین خراسان است
به خط روشن یعقوب لیث امضا کن

بکوب بر دهن یاوه گو شکوهت را
دری به قدمت تاریخ خود بر او وا کن

قلم بگیر به دست چکامه پردازت
کلام رابعه ها را به شور انشا کن

مباد خاک قرون بر تن تو بنشیند
غبار آینه‌های هزاره را ها کن

تو ای زمین کهن، مادرانه درد مرا
میان راحتی بازوان خود جا کن

شب است و خواب ندارم بدون لالایی
به گوش من سخن نرم عشق نجوا کن..

شهادت تو از این هم ادامه‌دارتر است

افسانه غیاثوند — Sun, 29 Mar 2026 13:37:00 GMT

به قهرمان سربلند وطن "حسین محمدی"
‌
دو ابرِ گرمِ دمادم که تا همیشه تر است
نگاه اوست که اینجا هنوز هم به در است
‌
از آن چه بر سر آن قامت رشید آمد
نه مادرت، که وطن نیز آه نوحه‌گر است
‌
چه مومنانه در این خاک ماند پاهایت
و دست‌هات که یک جفت بال شعله‌ور است
‌
پیامِ خیره به تصویر ماندنت این بود:
که آنچه از تو به جا مانده بر زمین، جگر است
‌
خدا به خیر کند حال و روز دشمن را
تو ناگزیر رهاوردت از حماسه، سر است؛
‌
سری که بر سر حرفش هنوز پابرجاست
که انتقام نهالی بلند برگ و بر است
‌
بمان که مادر پیر تو چشم‌های ترش
به آنچه از تو بر این تخت ماند دیده‌ور است
‌
ولی چه می‌دانیم آرزوی او شاید
گذشتن از تو -همین برگ‌و‌‌بار مختصر- است
‌
شهید می‌شوی و زنده می‌شوی و شهید...
شهادت تو از این هم ادامه‌دارتر است

به زودی لانه‌های نحستان را آب می‌گیرد

عمران بهروج — Sat, 28 Mar 2026 15:28:00 GMT

به گوشِ جان خبرهای مسرّت‌بخش می‌آید
که در چشمِ هَماوَن رستمی با رخش می‌آید

بلندی‌های جولان را تلی از خاک خواهد کرد
تو را از صفحه‌ی تاریخ، ایران پاک خواهد کرد

خوشا از شورِ میهن، چشم را لبریز می‌بینیم
که قلدرهای مغرور جهان را ریز می‌بینیم

ببین امواج غیرت را، خیابان در خیابانند
تماشا کن تماشا کن که زن‌ها مرد مِیدانند

شبی بر نقطه‌ی تاریک دنیا نور می‌‌‌ریزیم
تو را با دست‌های مشت‌کرده دور می‌ریزیم

توافق نه، که دشمن بعد از این مجبور خواهد بود
از این ساعت زبانِ ما، زبانِ زور خواهد بود

کلاغ شومتان بی‌شک شکار باز می‌گردد
که حیدر با شکوهِ ذوالفقارش باز می‌گردد

کسی که باده‌نوش جام سلطان نجف باشد
نباید بی‌طرف باشد، نباید بی‌شرف باشد

همین امشب به فکرش باش فردا دیر خواهد شد
که این گربه اگر پایش بیفتد شیر خواهد شد

دعایِ دست‌های کوچکِ میناب می‌گیرد
به زودی لانه‌های نحستان را آب می‌گیرد

رایان برایش مرگ کوچک بود

افسانه غیاثوند — Sat, 28 Mar 2026 08:03:00 GMT

تقدیم به شهیدان کوچکِ جنگ:

رایان بمیرم من برای مرگ کوچک بود
تنها دوماهش بود، قد یک عروسک بود

رایان که حتی خاک بازی هم برایش زود...
رایان که رویایش فقط یک بادبادک بود

از زندگی سهمش نه بازی بود و نه شادی
از زندگی سهمش فقط آوار و موشک بود

یک مشت خاک از دار دنیا بر سرت دشمن!
یک مشت خاک ...از بس شهید قصه کوچک بود

با این همه خونش گواه روشن ما شد
وقتی سراسر این وطن در کوره ی شک بود

کوچک نبینی قهرمان داستانت را
او که برایش مرگ کوچک بود...کودک بود

گیرم سرش افتاده، سربندش نمی‌افتد

محمدعلی غروی — Sat, 28 Mar 2026 03:27:00 GMT

با این‌که تلخی می‌چشد، قندش نمی‌افتد
از صورت مجروح، لبخندش نمی‌افتد

سرباز ایران پرچمش بالاست، مدتهاست
گیرم سرش افتاده، سربندش نمی‌افتد

مَردیم و خونسردیم و می‌دانیم این اقلیم
برف از بلندای دماوندش نمی‌افتد

هرروز و هرشب مردمش سیل خروشانند
پس قرعه‌ی طغیان به اروندش نمی‌افتد

چشمش به خورشید است و هرگز سایه‌ی وحشت
روی درختان برومندش نمی‌افتد

با عزم راسخ آسمان را پاک خواهد کرد
تردید در قلب پدافندش نمی‌افتد

جنگنده می‌آید ولی من پرسشی دارم:
هردفعه آیا چند فروندش نمی‌افتد؟

تکلیف شیطان بزرگ از قبل معلوم است
ایران به دام حرف و ترفندش نمی‌افتد

برعکس قومی که نمی‌بیند خدایش را
این قوم از چشم خداوندش نمی‌افتد

◾️
مادر دعایم کن که مولا یاد من باشد
روزی که مادر یاد فرزندش نمی‌افتد

پرچم ایران‌زمین، امروز حاجت می‌دهد

محمدعلی غروی — Sat, 28 Mar 2026 03:25:00 GMT

دیدن پهپاد و موشک حس قدرت می‌دهد
دیدن ضعف خودی، ما را خجالت می‌دهد

این‌که خیلی شامه‌ی تیزی نمی‌خواهد رفیق!
برخی از رفتارها بوی خیانت می‌دهد

از نگاه مؤمنان عزت فقط مال خداست
هرکسی ایمان ندارد تن به ذلت می‌دهد

هرکه با دشمن توافق کرده، دستش بشکند
گرچه در ظاهر به رهبر دست بیعت می‌دهد

باید این را از عراقی‌های عاشق بشنوی
پرچم ایران‌زمین، امروز حاجت می‌دهد

این‌که هردم قمپزی در بوق و کرنا می‌کنند،
دم به دم پیروزی ما را بشارت می‌دهد

ما دلیران، در خیابان حافظ امنیتیم
آن مترسک هم فراخوان خشونت می‌دهد

ابرها از حرْکت مرسوم خود افتاده‌اند
آسمان دارد برای توبه فرصت می‌دهد

این تنگه نبوده جای افراد گشاد!

عباس احمدی — Fri, 27 Mar 2026 03:40:00 GMT

بد سوخته ای، نیاز داری به پماد
پشتت همه جای موشک است و پهباد

می فهمی اگر کمی بخوانی تاریخ:
این تنگه نبوده جای افراد گشاد!

با خنده به خردسالی‌اش خیره مشو

محمد مرادی — Fri, 27 Mar 2026 03:10:00 GMT

پرچم به کف از بیشه‌ی شیر آمده است
با هیبت و اندیشه‌ی شیر آمده است

با خنده به خردسالی‌اش خیره مشو
شیری است که با شیشه‌ی شیر آمده است

پیر خمیده‌ای، زده پرچم به واکرش...

اکرم هاشمی سجزئی — Fri, 27 Mar 2026 01:12:00 GMT

با چشم دوربین که به اطراف بنگری
با خود چقدر خاطره تا ذهن می‌بَری

با کودکی که پرچم ایران به دست اوست
گنجشک می‌شوی سپس از جوی می‌پَری

پیر خمیده‌ای، زده پرچم به واکرش...
ای پایداری کهن از عالمی سری

الله اکبری و بُرنده است نغمه‌ات
دیوارهای صوت جهان را که می‌دَری

با شبنم نشسته به گلبرگ می‌چکی
مانند چشمِ غم‌زده وقت دعا تَری

با پرچمی به سرعت اسکیت می‌دوی...
بر شانه‌های باد رها مثل یک پَری

آن پرچمی که می‌وزی از قلبِ پنجره
ماشین که تند می‌رود از طول معبری

سبز و سفید و قرمز و مواج می‌روی
رودی که روی شانه‌ی مردم شناوری

در کوچه‌ها ببین همه با هم برادریم
ایران! برای ما همگی مثل مادری
::
حالا نگاه لنز به آثار موشک است
بر آسمان شهر، چه امضای محشری

وطن بدیل ندارد

رضا یزدانی — Fri, 27 Mar 2026 00:35:00 GMT

چه زخم‌های عمیقی
هدف گرفته تنت را
نشسته جشن بگیرد
شب زمین زدنت را

تو آسمانِ زمینی
تو باشکوه‌ترینی
تو با حماسه، قرینی
تو با غرور، عجینی

جهان به غیر غمِ تو
غمی اصیل ندارد
وطن یگانه‌ترین است
وطن بدیل ندارد

پر از بشارتِ صلحی
تو را به جنگ کشیدند
بمیرم آه... به رویت
همه تفنگ کشیدند

ولی تو کوهی و محکم
ولی تو رودی و جاری
چقدر هیمنه..‌. آری
چقدر هیمنه داری

تویی شجاعتِ صیاد
تویی قیامت دوران
تویی حماسه‌ی همت
تویی شهادتِ چمران

جهان به غیر غم تو
غمی اصیل ندارد
وطن یگانه‌‌ترین است
وطن بدیل ندارد

گیرم مقابل تو جهان ایستاده است

فاطمه عارف نژاد — Fri, 27 Mar 2026 00:20:00 GMT

در لحظهٔ طلوع، زمان ایستاده است
نبض ستاره از هیجان ایستاده است

در حیرت از شهادت دریا، به احترام
صدها هزار رود روان ایستاده است

طوفان پیر نعره‌کشان می‌وزد ولی
رو در رویش درخت جوان ایستاده است

آن سمت سقف خاطره‌ای ریخت روی خاک
این سمت خانه‌ای نگران ایستاده است

شهرِ هزار پنجره، شهرِ هزار صبح
در شرق انفجار چنان ایستاده است…

انگار صخره در دل امواج ابتلا
انگار کوه در فوران ایستاده است

در کوچه‌های کوچک رستم‌نشین ما
اسطوره با تمام توان ایستاده است

آرش هنوز پای وطن، پای زندگی
با اقتدار تیر و کمان ایستاده است

محراب را به خون خدا شسته دست کفر
حیدر ولی اذان به اذان ایستاده است

باری بجنگ، فاتح میدان فقط تویی!
گیرم مقابل تو جهان ایستاده است

این زوزه‌ها صدای شجاعت نیست

مجتبی حاذق — Wed, 25 Mar 2026 15:22:00 GMT

جنگنده های وحشی طغیانگر
پهپادهای هرزه‌ی هرجایی
ترسیده‌اند
این زوزه‌ها صدای شجاعت نیست
این بمب‌های گیج
ولگردهای مست بلاتکلیف
معلوم نیست روی کدامین سقف
آوار می‌شوند
معلوم نیست زیر همین آوار
چندین و چند کودک خوابیده
بیدار می‌شوند
این گرگ‌ها
حرف حساب را که نمی‌فهمند
هرکس شبیه ما
با گرگ‌ها مواجهه خواهد داشت
باید زبان زور بلد باشد
باید جواب مشت، لگد باشد
ما را ببین
این لشکر همیشه مهیا برای مرگ
دل کنده از ظواهر دنیا
جمعیت همیشه پریشان که سال‌هاست
از خود گذشته‌است
این ملتی که بنده‌ی الله‌اکبر است
کوچکترین حماسه‌‌ی آن
در معرکه، برای خدا دادن سر است
حالا برابرش
صف بسته است لشکر فرعون
بر ناوهایشان
چون پیروان سامری و گاوهایشان
مانند قوم نوح
مانند قوم عاد و ثمود
نابود می‌شوند
روزی که هیچ جای تأسف نیست
این وعده‌ی خداست
در وعده‌ی خدا که تخلف نیست
پس ای برادران
در این نبرد
پیش از سلاح و تیر و پدافند داشتن
ما را بس است
ایمان به وعده‌های خداوند داشتن

از خیابان‌ها برای خویش میدان ساختیم

سیدمهدی حسینی — Wed, 25 Mar 2026 12:27:00 GMT

سال‌ها چون چشمه‌ها با بغض پنهان ساختیم
قصه‌ها از ابرها با طعم باران ساختیم

با همین تسبیح آه، از سنگ‌ بغض، از بغض‌ ابر
در سکوت چشم‌ها هر بار، طوفان ساختیم

لاله، یک مشت گره کرده‌ست، یک فریاد سرخ
مشت‌ها را مثل او، رعد رجزخوان ساختیم..

ما رگ غیرت نشان دادیم از خون گلو
نقشی از ستارخان در کشور جان ساختیم

در هجوم بادهای بی‌نشان هرزه‌گرد
یک گلستان زندگی در این بیابان ساختیم

شب به شب، این روزها دنبال چشم فتنه‌ایم
از خیابان‌ها برای خویش میدان ساختیم

هرکجا از مأمن دشمن نشانی یافتیم
کوچه را آوار کردیم و خیابان ساختیم

نغمهٔ تکبیرها محراب شد بر روی ما
یک بغل آغوش از جمع پریشان ساختیم

برج آزادی نشان مدّ آه و خشم ماست
یک گلو فریاد را در قلب تهران ساختیم

زخم تیغ دشمنان و لطف طعن دوستان...
اخم خود را پشت خشم خویش پنهان ساختیم

شاعران عصر خود هستیم و در این کارزار
ما سرود فتح خود را با شهیدان ساختیم

خدا این قوم دریازاده را مبعوث خواهد کرد

زهرا سپه کار — Wed, 25 Mar 2026 01:22:00 GMT

خدا این قوم دریازاده را مبعوث خواهد کرد
تمام قطره‌ها را تک‌تک اقیانوس خواهد کرد

اگر اهل قیام و استقامت مانده‌ای بی‌شک
تو را با ربّنای موج‌‌ها مأنوس خواهد کرد

اگر تصویر کوهی در دل آئینه‌ای افتاد
خدا بنیان آن آئینه را مرصوص خواهد کرد

اگرچه تیره و تار است اوضاع جهان امّا
بلور اشک‌ها را یک‌به‌یک فانوس خواهد کرد

سحر وقتی عصای معجزه بر خاک می‌افتد
تمام ساحران کاخ را مأيوس خواهد کرد

عزیزِ قعر چاه افتاده روزی ماه خواهد شد
خدا وقتی بخواهد قصه را معکوس خواهد کرد

دُمی تکان بده و واق واق کن سگ‌ زرد

محمد مرادی — Wed, 25 Mar 2026 00:53:00 GMT

دُمی تکان بده و واق واق کن سگ‌ زرد
تنور حادثه را باز داغ کن سگ زرد

به نام صلح و حقوق بشر، جهانی را
بیا حواله به چوب و چماق کن سگ زرد

بمک به شادی خون تمام عالم را
حسابِ جیبت را چاق چاق کن سگ زرد

رفیق قافله‌ای یا شریک دزد؟ بگو
لباس میش بپوش و نفاق کن سگ زرد

برای کشتن زن‌ها و کودکان جهان
دوباره با خوکان اتفاق کن سگ زرد

زمان، زمان سخنرانی است... کُنج سِنا
برای کفتاران واق واق کن سگ زرد

القصه که از نسل شترگاوپلنگ است

فائزه امجدیان — Wed, 25 Mar 2026 00:48:00 GMT

می‌چرخد و می‌افتد و می‌رقصد و منگ است
در بزم شراب است و هم‌آغوش تفنگ است

تا اسلحه و ماشه برقصند به سازَش
عمری‌ست که در نقش پیانیستِ جنگ است

در مشعل آزادیِ او، آتش دوزخ
در جمجمه‌اش مغز نه، انبار فشنگ است

هم در پی صلح است و هم از صلح گریزان
القصه که از نسل شترگاوپلنگ است

در قتل اگر پا به رقابت بگذارند
او بُرده و تیمور در این معرکه لنگ است

هی می‌شکند می‌شکند می‌شکند سر
دیوانۀ این دهکده، هی دست به سنگ است

با خون سیاهان و سفیدان شده برپا
او از همه رنگ است، ببین شهر فرنگ است

دلسوز ویتنام و عراق و یمن و شام
هرجا خبر از نفت شود گوش به زنگ است
::
ما اهل نبردیم، که بر قامت ایران
هر جامه به‌جز خود و زره جامۀ ننگ است

منم یکایک رزمنده‌های ایرانی

سعید مبشر — Tue, 24 Mar 2026 23:20:00 GMT

به رازِ خونِ کبوتر، به آشیانه قسم
به انفجار دبستان دخترانه قسم

قسم به جُرات فریاد در برابر هیس!
قسم به گفتنِ الله با زبان سلیس

قسم به قِدمت ایران و خاک پُرگُهرش
خلیج فارسِ موّاج و پهنه‌ی خزرش

قسم به رستم و فرهنگ داستانی‌مان
قسم به کورُوش و تاریخ باستانی‌مان

قسم به متنِ اَوِستا و حکمتی که در اوست
قسم به سوره‌ی قرآن و آیتی که در اوست

قسم به کوفتن دشمنان به گُرزِ گِران
قسم به خون شهیدان جنگ چالدران

قسم به فتحِ روایت، قسم به آوینی
قسم به غیرتِ ملّی، به عزمِ آیینی

که بر طریقِ شرف ایستاده‌ایم هنوز
وَ مرد کوه و بیابان و جاده‌ایم هنوز

شبیه آینه در چند جبهه مُنتشریم
کمانِ آرش‌مان هست و پشتِ لانچریم

به هیچ شعبده‌ای زَر نمی‌شود مِس‌تان
شکارِ پنجه‌ی سیمرغِ ماست هِرمِس‌تان

شکستِ گاوچرانان از ایلِ پارس خوش است
عقب‌نشینیِ ناو از خلیج‌ فارس خوش است

هلا که از سرتان تیر کم نخواهد شد
صدای زوزه‌ی آژیر کم نخواهد شد

مدام لعنت و فریاد می‌فرستیمت
قشونِ موشک و پهپاد می‌فرستیمت

به‌ خیره از صفِ آزادگان چه می‌طلبی؟
شهید‌ و اِبنِ شهیدیم؛ هان! چه می‌طلبی؟

مَدارهای تو حیرانِ حرب و حربه‌ی ماست
که جای‌جای تلاویو زیر ضربه‌ی ماست

چنان به غیظ بکوبیم شهر حیفا را
که بی‌درنگ ببینید خاکِ صحرا را

سِزا قبیله‌ی‌تان را زمین‌‌ نداشتن است
که بعد شخم‌زدن وقتِ یونجه‌ کاشتن است

به سوی ماست کنون چشم‌هایِ فردوسی
به گوش می‌رسد آنک صدایِ فردوسی

"بدون حرمتِ این‌خاک، تن مباد مرا
که جز ولایتِ ایران وطن مباد مرا"

زمان آن شده از نو چکامه بنویسیم
که جلد دیگری از شاهنامه بنویسیم

تو ای هماره پری‌زاد و پاک‌زاد ایران!
به رغم دشمن دیوانه زنده‌باد ایران!

برای هدیه به خاکت به تن سری دارم
هم از زبان و هم از مُشت خنجری دارم

اگر فدای تو شد روح ناشکیبایم
بگو که تیر بسازند از استخوان‌هایم

تو از هزاره‌ی قبل از مسیح، ایرانی
که سرزمین دلیران و مهد شیرانی

که ساکنان تو خورشیدگسترند هنوز
و دشمنان تو یک‌مُشت بَربَرند هنوز

حماسه‌‌ات رد شد صنعتِ کلامی را
بیار سمفونیِ سرخِ انتظامی را

که موشک از پی موشک به آسمان برویم
فراتر از خود و آن‌سوتر از زمان برویم

بهار می‌رسد از راه و ما مقدمه‌ایم
یکی‌ست مردم ایران و آن یکی همه‌ایم

کسی که پشت پدافندها نشسته منم
کسی که معبر دژخیم را شکسته منم

منم که دگمه‌ی پرتاب را نواخته‌ام
منم که خاک تلاویو را گداخته‌ام

منم پرنده‌ی جنگنده‌های ایرانی
منم یکایک رزمنده‌های ایرانی

معادلات بَداندیش را به هم زده‌ایم
ستیغ پهنه‌ی تاریخ را عَلَم زده‌ایم

شبیه خاک تو کاشانه‌ای نشد ایران!
بمان به خاطر فرزندهای خود ایران!

بمان به فَرّ خداوند و جاودانه بمان
به احترام دبستان دخترانه بمان

و تا چند دقیقه‌ی دیگر کلمه‌ها از زمین بلند می‌شوند

مهدی نظارتی زاده — Tue, 24 Mar 2026 23:17:00 GMT

این شعر را
روی چند موشک ایرانی نوشته‌ام
و تا چند دقیقه‌ی دیگر
کلمه‌ها از زمین بلند می‌شوند
نام آن مرگ است
و تا چند دقیقه‌ی دیگر
آژیرها
با صدای بلند این کلمه‌ها را
در سرزمین‌های اشغالی می‌خوانند
و صدا
در پناهگاه نفوذ می‌کند
فرار کنید!
فرار کنید!
صدای آژیر می‌آید فرار کنید!

و راه فرار بسته است
شما در یک جزیره گیر افتاده‌اید
ای حامیان اپستین!

نمانده شبهه که «گردآفرید» لشکر ماست

فاطمه عارف نژاد — Tue, 24 Mar 2026 23:14:00 GMT

چه عاشق و چه صبور و چه ساده و زیباست
غمی ستاره‌وش از پشت خنده‌اش پیداست

همین کسی که به دامن گرفته ماهی را
همین کسی که خودش موج و ساحل و دریاست

به فکر دلهرهٔ کودکان دل‌نازک
به فکر امنیت بازی عروسک‌هاست

تکان نمی‌خورد از بادهای سرخ و سیاه
شبیه کوه، سر پُست خویش پابرجاست

یقین که حاصل جنگیدن زنانهٔ اوست
در این نبرد اگر خانه پرچمش بالاست

و کوچه دل به دلش داده بس که آرام است
و شهر تکیه به او کرده بس که بی‌پرواست

نمانده شک که نسب می‌برد به «تهمینه»
نمانده شبهه که «گردآفرید» لشکر ماست

که دل‌سپردهٔ «یا زینب» غروب دهم
که سینه‌سوختهٔ بانوان عاشوراست

و مادرانه هنوز و همیشه بی‌مانند
و مادرانه هنوز و همیشه بی‌همتاست

خدا کند برسد صبح و غرق نور شود

سیده تکتم حسینی — Mon, 23 Mar 2026 19:53:00 GMT

دوباره ترس برم داشته است، می ترسم، غبار پنجره‌ی خانه‌ها قطور شود
از اینکه جنگ ببندد تمام درها را، از اینکه روزنه‌ی انتظار کور شود

از اینکه بمب بیافتد به خواب ایوان‌ها، خطر خراب شود بر سر خیابان‌ها
چنان گلوله بریزند بر سر جان‌ها، که راه دیدنمان راه بی عبور شود

از اینکه موشک و خمپاره پشت در برسد، به سمت ما ملک‌الموت بی‌خبر برسد
از اینکه مرگ به من از تو زودتر برسد، از اینکه فرصت دیدارمون به گور شود

چقدر می‌دوم اما نمی‌رسم تا تو، چقدر دوری و تنها و بی‌کسم با تو
کدام دل‌نگران‌تر شده است؟ من یا تو؟ چقدر خانه‌ی ما از تو بی‌حضور شود

چقدر شب شده این کوچه‌باغ، روشن نیست،به جز عبور منور چراغ روشن نیست
چقدر سرد و نمور است اجاق روشن نیست، خدا کند برسد صبح و غرق نور شود

تویی که هستی و دورم من از رسیدن تو، شجاع نیستم اندازه‌ی ندیدن تو
خدا کند برود جنگ و این همه دوری، همیشه تا به ابد از من و تو دور شود..

صبور باش وطن، لحظه‌های پایانی‌ست

اکرم هاشمی سجزئی — Sun, 22 Mar 2026 01:05:00 GMT

بهار بی تو برایم عجب زمستانی‌ست
هوای شهر دلم، کوچه کوچه بارانی‌ست

ردیف عکس شهیدان، کنار شب‌بوها...
میان موکب ما، قاب تو چراغانی‌ست

به جای خانه‌ی فامیل و دوستان، امسال
کنار عکس تو، در شهر عشق مهمانی‌ست

تمام شهر ببین! قوم و خویش هم شده‌اند
کنار سفره‌ی عیدی که رسم ایرانی‌ست

حضور هر شب مردم میان میدان‌ها...
حماسه در دل جمعیتِ خیابانی‌ست

برای جشن گرفتن برای پیروزی
صبور باش وطن، لحظه‌های پایانی‌ست

خیابان خیابان خیابان خیابان

محمد خادم — Sat, 21 Mar 2026 14:04:00 GMT

کجا هم قدم می شوم با شهیدان ؟
خیابان خیابان خیابان خیابان

چه در دست داریم ؟تسبیح و پرچم
چه ذکری به لب هاست؟ ایران و ایران ..

بیا و در این جمعیت بندگی کن
که با ماست دست خداوند رحمان..

به مسجد بگو هر چه دارد بیارد
که در شهر سنگر گرفته ست ایمان

به مسجد بگو که دو گل دسته ی او
دو موشک شود مثل سجیل و رضوان

خوشا خط دودِ دویده به شب ها
که بر خِطه ی کفر شد خط بطلان

از آن لحظه شد زنده تر مکتب ما
که کشتید ما را دبستان دبستان

چه شب های قدریست هر سمت رفتم
شهیدان شهیدان شهیدان شهیدان

ببخش دور نشستم ببخش دیر رسیدم

سیدعلی شکراللهی — Sat, 21 Mar 2026 14:00:00 GMT

بلند شو نفسی تازه کن امام شهیدم
امام تازه شهید ای بلند قد رشیدم

بلند شو که زمین زیر پات باز بلرزد
دلم به چشم تو قرص است ای تمام امیدم

برای درک حضورت چقدر چله نشستم
چقدر تا برسم زیر سایه ی تو دویدم

برای چفیه و انگشتر عقیق یمانی
چه فکرها که نکردم چه نقشه ها نکشیدم

زبان روزه نشستم دو بیت شعر بگویم
که بیت بیت برای غم تو جامه دریدم

نشسته ای به حنابستن محاسنت امشب
امام ریش سفید و عزیز روی سپیدم

رسیده بود به گودال قتلگاه تو خولی
ببخش دور نشستم ببخش دیر رسیدم

نگاه کن به افق‌های دوردستِ وطن...

اکرم هاشمی سجزئی — Sat, 21 Mar 2026 00:59:00 GMT

نشسته داغ غمت، بی‌کرانه بر جانم!
که زیر ابر پر از اشک، غرق بارانم!

هزار شمع، درونم مدام می‌سوزد
حماسه است به جانم، اگرچه گریانم!

چه کرده داغِ خبر با دلم که بعد از تو
به شورِ موج خروشان، شبیه طوفانم!

تو زنده‌تر شده‌ای در قلوب عالمیان!
من از حماقت دشمن، همیشه حیرانم!

اگرچه زخم بزرگی‌ست داغ تو، امّا
همیشه خاطر من هست عهد و پیمانم

دوباره می‌رسد از راه نیمه‌ی رمضان...
بگو که در شب شعرت، به بیت مهمانم!
::
نگاه کن به افق‌های دوردستِ وطن...
قوی و زنده به عشق است، خاکِ ایرانم!

تو چاهزاده ای و منم لوله بازکن!/ هجویه ای خطاب به رضا پهلوی و حامیان بی وطنش

عباس احمدی — Thu, 19 Mar 2026 15:21:00 GMT

هجویه ای خطاب به رضا پهلوی و حامیان بی وطنش

ای بی شعورِ بی وطنِ فتنه ساز کُن
"پای از گلیم خویش فراتر دراز کن"1

دانی که چیست رابطه ما و تو؟ بدان:
تو چاهزاده ای و منم لوله بازکن!

دور و بر تو کیست؟ برانداز های خر
مُشتی مریضِ وحشیِ ترکِ نماز کن

اینجا کسی به دست تو بُز هم نمی دهد
کم اتکا به وعده ی صد من یه غاز کن

کمتر بده الاغ! فراخوانِ مرگ و خون
ماموت پیر! گمشو برو انقراض کن!

اول بخوان سلوک "رضا میرپنج" را
بعداً بیا به دیکتاتوری اعتراض کن

پاشو بیا ببین که چه ها با تو می کنند
این مردمان شیر شکارِ گراز کُش!

(خرده مگیر از اینکه ردیفم، ردیف نیست
استاد گفته بود ادب را لحاظ کن)

تو فکر ناترازی و کمبود ما نباش
اول برو دماغ خودت را تراز کن!

این بنیامین برای تو بی بی نمی شود
" از حشر و نشر با حشرات احتراز کن"2

در روز حشر، سمت جهنم که می روی،
آن چوب نیمسوز خدا را لحاظ کن

1و2: دو مصراع به ترتیب از ایرج میرزا و عمران صلاحی است

بس که تن‌نازکی عزیز دلم حتی واسه‌ت بزرگه آغوشم

مهدیه آهویی — Thu, 19 Mar 2026 08:37:00 GMT

تقدیم به شهید مجتبای سه‌روزه و همهٔ نوزادانی که به‌دست شر، مظلومانه به شهادت رسیدند.

چه خزونی به باغ عمرت زد
تو که تازه دم بهارت بود
غنچهٔ گل‌نکرده پرپرِ من!
چه بهاری در انتظارت بود!

تو رو قنداق می‌کنم جونم
خودمم مثل تو کفن‌پوشم
بس که تن‌نازکی عزیز دلم
حتی واسه‌ت بزرگه آغوشم

از صداها نترسیا مادر!
یهو از خواب ناز پا نشیا!
محکم انگشتمو بگیر گلم
تا نگفتم، ازم جدا نشیا!

زیر آوار گم بشی، سخته
به کی آخه نشونه‌هاتو بدم؟
آخ مادر، اگه تو چیزیت شه
چی جواب دل باباتو بدم؟

چی جواب دل باباتو بدم؟
وقتی ما رو تو خاک می‌ذاره
خیلی سخته برا همیشه بخواد
از تماشات چشم برداره

من کنار توام عزیز دلم
حتی توو خاک، دل‌خوشیم اینه
حیف اما که جای لالایی
دَمِ گوشات ذکر تلقینه

بندبند تنت پر از خونه
روی ماهت ولی سفیده هنوز
زود بودش شهید شی، مگه نه؟
دهنت بوی شیر می‌ده هنوز

خاک سرده عزیز من اما
توی آغوش گرم من جاته
مگه می‌شه جدا بشی از من؟
بند نافت هنوز باهاته

من که عادت نداشتم مادر
هیچ کاری رو سرسری بکنم
کاش فرصت کنم یه‌کم توو خاک
تازه واسه تو مادری بکنم

برایت سیل اشک دیده کافی نیست، اقیانوس!

فاطمه هاوشکی — Thu, 19 Mar 2026 08:34:00 GMT

کنارت بارش اندوه را باور نمی‌کردیم
شکستن از غمی انبوه را باور نمی‌کردیم

شب سیل سیاهی بود و طوفان بود و ما بودیم
نبودی، ماجرای نوح را باور نمی‌کردیم

نبودی، رد شدن از پهنهٔ امواج سرگردان
پی پیغمبری نستوه را باور نمی‌کردیم

انار سرخ خندان! دل پر از خون! لب پر از لبخند!
بدونت خندهٔ مجروح را باور نمی‌کردیم

برایت سیل اشک دیده کافی نیست، اقیانوس!
که ما هم سیل اشک روح را باور نمی‌کردیم

اگر چه سینه‌سرخانی فراوان پیش از این رفتند
ولی پرواز سرخ کوه را باور نمی‌کردیم

حکایت علف هرزه و حکایت داس

افشین علاء — Thu, 19 Mar 2026 08:27:00 GMT

رسید مژده‌ به یاران ز پیر باده‌شناس
که گاه مستی و عیش است شکر و حمد و سپاس

چمن به مشک بیامیز و لاله روشن کن
به مژده‌ای که رسید از سلاله‌ی گل یاس

که انتقام شهیدان گرفت لشکر عشق
به شیوه‌ای که نمی‌یابمش مثال و قیاس

که کرد رخنه ز هر سو به سقف گنبد خصم
که بر فلاخن داوود ضربه زد ز اساس

چنان به گرز گران زد به کاسه‌ی سر دیو
که شد ز مغز تل‌آویو و غرب، هوش و حواس

که سوخت خرمن اهریمنان به آتش خشم
که دوخت بر تن ناپاک‌شان ز لرزه، لباس

حدیث دولت صهیون و ملک ایران است
حکایت علف هرزه و حکایت داس

دلا عنان به امین ده که قبل واقعه گفت:
"توراست معجزه در کف، ز ساحران مهراس!"

برای خاک، برای شرف، برای وطن

مجتبی خرسندی — Thu, 19 Mar 2026 08:20:00 GMT

برای خاک، برای شرف، برای وطن
برای خون شهیدی که ریخت پای وطن

برای ترک، عرب، لر، بلوچ، گیلک، کرد
برای آن همه جانی که شد فدای وطن

برای «گریه‌ی هر روز مادران شهید»
برای «حسرت بابا»ی بچه‌های وطن

برای «فرّخی و عشقی و نسیمِ‌شمال»
برای هر که دلش می‌تپد برای وطن

برای هر که وطن را رها نکرد و نرفت
که گرد و خاک نگیرد پر قبای وطن

برای جمله‌ی «حبُّ الوَطَن مِنَ الایمان»
چه بیش‌ از این بنویسیم در ثنای وطن؟

برای این که بدانیم اوج خوش‌بختی‌ست
که می‌شود ریه‌هامان پر از هوای وطن

برای رقص جنون در میان آتش‌وخون
برای رد شدن از خویش در اِزای وطن

برای این که اگر خسته شد، زمین نخورد
که شانه‌ی تو و من‌ می‌شود عصای وطن

برای شاهرگ زیر تیغ رفته‌ی ما
اگر که خون بشود ضامن بقای وطن

برای این‌ که اگر تن‌به‌تن کفن بشویم
مباد بر تن ما جامه‌ی عزای وطن

کیف کردم که با تو هموطنم

راضیه جبه داری — Wed, 18 Mar 2026 14:51:00 GMT

دیدمت مثل من دلت خون بود
خشمت از حد وصف بیرون بود
در دلت موج موج غصه و خشم
مشت تو اشک‌های مجنون بود

کیف کردم که با تو هموطنم

آمدی کودکی به دوشت بود
صد ترک دست سخت کوشت بود
چشمهایت هنوز می‌جوشید
انتقامِ "ولیّ" خروشت بود

کیف کردم که با تو هموطنم

با عصا آمدی قدت خم بود
چشمهایت لبالب از غم بود
دستهایت اگرچه می‌لرزید
لحن تکبیرهات محکم بود

کیف کردم که با تو هموطنم

خبر فتح و افتخار آمد
کودکت با شعار بار آمد
بس که جانانه آمدی میدان
کودکت نیز پای کار آمد

کیف کردم که با تو هموطنم

پیرهن مشکی و عزاداری
پای ایران هنوز بیداری
ما کنار همیم با لبخند
مهربان‌تر شدیم انگاری

کیف کردم که با تو هموطنم

توی ماشین دوتا سه تا پرچم
گرم رزمیم تا سحر باهم
مشت دست چپِ گره کرده
غم او هست و عزممان محکم

کیف کردم که با تو هموطنم

سلام من به شهیدان انتخاب شده

بهجت فروغی مقدم — Wed, 18 Mar 2026 14:49:00 GMT

سلام بر همه‌ی عکس‌های قاب شده
سلام من به شهیدان انتخاب شده

سلام بر همه‌ی لاله‌های گلگونی
که جانشان سپر راه انقلاب شده

سلام گرم و صمیمانه‌ام به آن گل سرخ
که بر مزار شهید وطن گلاب شده

سلام بر همه‌ی چشم‌های شعله‌وری
که برق غیرتشان حسرت شهاب شده

چه خواستند مگر از خدایشان شب قدر؟
خوشا به حال دعاهای مستجاب شده!

اينك به سوی مادر خود برگرد

افشین علاء — Wed, 18 Mar 2026 14:15:00 GMT

برای بحرين:

چون دختر گريخته‌ای از ايل
شد دوری‌ات به مام وطن، تحميل

گيرم كه قوم و خويش شدی با غير
اين‌سان چرا بريده‌ای از فاميل؟

از باستان، تو فارس‌نشان بودی
گيرم شدی به شيخ‌نشين تبديل

گيرم كه خاك پاك تو را داديم
با دست خود به اجنبيان تحويل

ديگر چرا به لقمه‌ی شيرينی
در چنگ صهيونيزم شدی تبديل؟

تو در پناه لشكر اسلامي
سوی بنی‌قريظه مكن تعجيل

رفتی عروس قوم عرب باشی
اما شدی عروسك اسرائيل!

اقليم شيعه، پايگه دشمن؟
بحرين، زير پای سپاه فيل؟

بر خاكت ای جزيره‌ی مرواريد
حيف است بارد از همه سو سجيل

در هودجی ز موج، تو را ديروز
فرعون اگرچه يافته در زنبيل

اينك به سوی مادر خود برگرد
ای گاهواره‌ی تو رها در نيل...

آمده لشکری از امت سلمان به خیابان

رضا خورشیدی فرد — Wed, 18 Mar 2026 09:36:00 GMT

زودتر آمده امسال بهاران به خیابان
آمدیم از خم هر کوچه چو باران به خیابان

بعثت ما همه از جنس شکوه است و حماسه
ما نگفتیم از اندوه فراوان به خیابان

«و استقم» راز همان مشت گره‌کردۀ موج است
که رسیده‌ست به فرمودۀ ایشان به خیابان

ما پس از این رمضان هم وسط معرکه هستیم
هر شب ما شب قدر است، خیابان به خیابان

همه با عشق سرودیم خدا را، که نیاید
با همین شور و همین زمزمه شیطان به خیابان

با مباهات بگو: یا نبی الله! به حیدر
آمده لشکری از امت سلمان به خیابان

بخوان که منتظر فتح خیبرست خیابان

محمدحسین انصاری نژاد — Wed, 18 Mar 2026 09:29:00 GMT

تمام حنجره الله‌اکبرست خیابان
شبش بخیر که خورشیدپرورست خیابان

چقدر شوق شهادت، چقدر شعر شکفتن
شناسنامه‌ی گل‌های پرپرست خیابان

تمام کودکی‌ام را به کوچه دیدم و رفتم
که کوچه خوب، ولی چیز دیگرست خیابان

به وصف او بنویسیم کاش شعر بلندی
که از تمام غزل‌های ما سرست خیابان

بس است خاطره از خاکریزهای شقایق
که لاله‌خیزترین فصل سنگرست خیابان

بخوان حماسه که با برق ذوالفقار بچرخد
بخوان که منتظر فتح خیبرست خیابان

بر خاک می‌افتیم و از پا نه، تا پای جان ما پای ایرانیم

عاطفه جوشقانیان — Wed, 18 Mar 2026 09:24:00 GMT

ای باد ترسو! ادعای پوچ!
دیدی که ما طوفان ایمانیم؟
از ایستادن ها هراسی نیست
ما پرچمیم و وقف مِیدانیم

ول کن شبی سوراخ موشت را
آن ادعاهای چموشت را
برخیز و وا کن چشم و گوشَت را
رعدیم، سجیلیم، طوفانیم

پُر کردی از آتش شکم را، هان!
ای حرمله، ای شمر کودک‌خوار
ما سرپناه کودکانیم و
ما خیمه‌ی شاه شهیدانیم

کوچه به کوچه سنگریم امشب
موکب به موکب باوریم امشب
رزمندگانی دیگریم امشب
افطار را هم در خیابانیم

ما را ببین هر بار و حاشا کن
امشب خیابان را تماشا کن
ای مکر شیطان! چشم خود وا کن
مکر خداییم و فراوانیم

گفتی پشیمانیم؟ اما نه..
لبریز بارانیم؟ حالا نه..
بر خاک می‌افتیم و از پا نه..
تا پای جان ما پای ایرانیم..

جاروی او نوازشی است تا زمین خوابی آرام ببیند

علی داوودی — Wed, 18 Mar 2026 08:52:00 GMT

*تقدیم به یک نیروی خدماتی عزیز شهرداری که این روزها و شبها بی‌ادعا تمام وقت مشغول خدمت است* :

من به این دستها ایمان دارم
و مطمئنم خیابان‌ها را نیمه شب فرشته‌ها جارو می‌کنند
تا فردا خورشید تازه‌ای بدمد
وگرنه اینهمه اندوه
اینهمه دود
اینهمه زخم چگونه‌ از خاطره زمین پاک خواهد شد

ما تمام شب
شیشه‌های دلمان می‌لرزد
وقتی از سمت صدا خبرها را پیش‌بینی می‌کنیم

بی‌واهمه از اخطار آسمان
-که مرگ را جار می‌زند-
جاروی او نوازشی است
تا زمین خوابی آرام ببیند

غبطه خوردم به شعر فردوسی، غبطه خوردم به شاعر مردم

نجمه پور ملکی — Mon, 16 Mar 2026 14:02:00 GMT

موج اول سریع و گسترده،
موج اول به خاطر مردم
مویه‌ی مادران مینابی،
باز آشفته ظاهر مردم

ساعت صفر حمله دشمن،
المیادین و الجزیره نوشت
جنگ ما گرچه جنگ منطقه‌ای است،
ربط دارد به سائر مردم

موج دوم نبرد شاهدها،
لحظه‌ی سرنگونی هرمس
ایستاده خدای خامنه‌ای،
در خیابان مجاور مردم

قوطی شیرخشک بی‌طرف است،
آب شیرین کجای این هدف است
در پی هر جنایت جنگی،
شعله‌ور شد ذخائر مردم

موج سوم صدای آژیر است،
در اراضی مرگ اشغالی
می‌رسید از اصابت موشک،
شادمانی وافر مردم

بعدِ کشتار دخترانه قرن،
بر فریب مذاکره بر جنگ
اپستینی نگاه می‌کردند،
رهبران معاصر مردم

موج پنجم دعا و سوره فتح،
همزمان در مساجد کشور
اجتماع شبانه‌ی خودجوش،
زنده‌تر شد شعائر مردم

ما به معنای واقعی کلام،
در غم رهبری عزاداریم
لیک جنس عزای ما زیباست،
زینبی قلب صابر مردم

موج هشتم به روی دشمن‌ها،
باز کرده در جهنم را
با رجزهای حیدر کرار،
با خداوند قادر مردم

موج ده بی‌نظیر و کوبنده،
هم شگفتانه بود و طوفنده
بر زمین لاشه‌های جنگنده،
مرهم قلب شاکر مردم

موج شب‌های قدر نزدیک است،
بیعت انقلابی ملت
مجتبی مشت خود گره کرده،
رهبر حی و حاضر مردم

آسمان شمال بارانی،
آسمان جنوب طوفانی
کو خبرهای قشم، ابوموسی،
نخل‌های جزائر مردم

این صدای امیرموسوی است،
این صدای علیِ شمخانی است
آفرین بر صلابت شهری،
آفرین بر عشایر مردم

موج بیستم فرار آبراهام،
مین‌گذاری تنگه هرمز
تنگسیری، شکارچی هر شب،
سوره نصر و ناصر مردم

موج سی لحظه‌های طوفانی است،
وعده‌ی صادق خیابانی است
خون ناو دنا به جوش آمد،
در تمام معابر مردم

موج‌های چهلم دریا،
بس پشیمان‌کننده می‌آید
می‌رسد قدر و نور و خرمشهر،
از تمام بنادر مردم

موج پنجاه و پنج نوبت کیست؟
رمز موشک، امام خامنه‌ای است
از همان صبح شنبه پیدا نیست،
برنگشته مسافر مردم

موج بعدی قیامِ چندم بود؟
شهر تهران پر از تلاطم بود
روز قدسی که روز مردم بود،
گشته خمپاره زائر مردم

موج آخر صدای نقّالی است،
نقل شور و حماسه‌ی آرش
غبطه خوردم به شعر فردوسی،
غبطه خوردم به شاعر مردم

گل‌ها ادامه‌دارتر از پیشند، هر روز با تداوم موشک‌ها

محمدحسین انصاری نژاد — Mon, 16 Mar 2026 13:58:00 GMT

گفتی از این محله بزن بیرون،
پیش از هجوم چندم موشک‌ها
پهپاد، شخم می‌زند اینجا را،
بازی بس است با دم موشک‌ها!

بنگر چه چوب می‌زند از هر سو،
زاغ سیاه مردم اینجا را
بنگر چه موذیانه کلاغانند،
آتش بیار هیزم موشک‌ها

می‌گویم این درخت که می‌بینی،
در کوچه ایستاده و ترسش نیست
حتی به قدر یک سر سوزن هم،
از بمب بمب و "گم‌گم" موشک‌ها

بنگر در این تجلی عاشورا،
شش‌ ماهه‌های تشنه‌ی پرپر را
تیر هزار حرمله باریده‌ست،
در پرده‌ی تلاطم موشک‌ها

آری در این محله‌ی اجدادی،
از جنس این حماسه فراوانند
چون خَم نمی‌شوند درختانش،
در لحظه‌ی تهاجم موشک‌ها

مشق شب تمام دبستان‌ها،
خونخواهی از سگان تلاویوست
دیوی اگرچه گربه برقصاند،
بی‌وقفه در توهم موشک‌ها

تکلیف کودکان شهید ما،
این مصرع شکسته‌ی رنگین است:
گل‌ها ادامه‌دارتر از پیشند،
هر روز با تداوم موشک‌ها

این شکوهِ ایستاده بر ستیغِ استواران

میثم داودی — Mon, 16 Mar 2026 13:54:00 GMT

هم شهادت را نشاندن در صفِ چشم‌انتظاران
هم به غیرت ایستادن در دل بوران و باران

بی‌هراس از طعنه خوردن، زخم‌‌ها را ناشمردن
زنده‌بادا جان سپردن هم‌رکاب بی‌قراران

ای خوشا سرو روانی شعله‌ور لبیک داده
این شکوهِ ایستاده بر ستیغِ استواران

سنگری از جنس باور ساخته در جنگ با شک
پهوان‌سروی تناور از تبار پاسداران

زیر شمشیر غم تو می‌توان از سر گذشتن
با کفن‌پوشان و برنو بر کفان و سربداران

باغ ما بر شاخسارش شعله‌ می‌روید دمادم
جاودانا حاصلِ پیوند ققنوس و بهاران

گرچه با سنگ ملامت دوره‌ات کردند، اما
کی ز عیّاران شوند این مفلسان، این کم‌عیاران

ای خطوط چهره‌‌ات البرز! خط‌ها را شکستی
راه بستی رو به ظلمت، آفتاب کوهساران!

در حصار صخره‌ها، ای چشمۀ جوشان خونین!
بر کویرِ تشنه پوشاندی ردای آبشاران

ای غزل، آیینه، ایمان، نور، ایران جوانم!
دور باد از نام تو گرد و غبار روزگاران

با همین صدا شهید می‌شوند

مجتبی حاذق — Sun, 15 Mar 2026 13:41:00 GMT

با صدای نسبتا مهیب
خواب کوچه می‌پرد
قلب خانه تند می‌زند
از شکستِ بغضِ شیشه‌ها
بر زمینِ خانه مین گذاری است
رنگ همسرم پریده است
بچه‌ها به من نگاه می‌کنند
من به بچه ها نگاه می‌کنم
فکر می کنم
سال‌هاست
بچه‌های غزه با همین صدای نسبتا مهیب
خواب می‌روند
با همین صدا بزرگ می‌شوند
با همین صدا شهید می‌شوند
موج فکرهای سهمگین
ناگهان مرا درون خویش غرق می‌کنند
فکر می‌کنم
راستی
بچه‌های من چقدر با
بچه‌های غزه فرق می‌کنند؟!

به مشت خویش گره زد پیام آخر خود را

رضا یزدانی — Sun, 15 Mar 2026 13:36:00 GMT

برای داغ تو ای مرد
هنوز گریه نکردم
به سوگ هم نَنِشستم
که از تو یاد گرفتم
میان جنگ، نَگِریَم...
-وگرنه بی‌تو شکستم-

تو قاب عکس نبودی
که کنج طاقچه‌ عمری
پر از غبار بماند
تو رودِ در جریانی
که تا همیشه‌ قرار است
ادامه‌دار بماند

دل شکسته‌ی این خاک
به جانِ دردشناس و
غم‌آشنای تو گرم است
بخند مثل همیشه
که قلب خسته‌ی ایران
به خنده‌های تو گرم است

به پاس خون عزیزت
نصیب دشمنت اینک
شکست پشت شکست است
به لطف غیرت مردم
در آن صفوف پریشان
هزار کشته نشسته‌ است

غرورِ کاذب دشمن
اگر هنوز سر پاست
به زور و ضربِ رسانه‌است
که غرب، غرب ریا و
که غرب، غرب دروغ و
که غرب، غرب رسانه‌است

بزرگ اوست که حالا
به رخ کشیده به دنیا
شکوه باور خود را
به زیر آتش و آوار
به مشت خویش گره زد
پیام آخر خود را

رنگ به رنگ طینت از، بوقلمون گرفته‌اید

محمد مرادی — Sun, 15 Mar 2026 13:34:00 GMT

بی‌وطنان بی‌صفت، روزه‌ی خون گرفته‌اید؟
دلخوشکان هرزگی، رقص جنون گرفته‌اید؟

تار شده جهانتان، مهرشده دهانتان
مرگ زده به جانتان، یا طاعون گرفته‌اید؟

آی خروس‌جنگیان! روی‌سیاه زنگیان!
نشئه و حال بنگیان، با افیون گرفته‌اید

چلپاسه‌نژادها، عاشق حزب بادها
رنگ به رنگ طینت از، بوقلمون گرفته‌اید

لاله‌ی باغ شد وطن، دودِ چراغ شد وطن
مملو داغ شد وطن، هان خفه‌‌خون گرفته‌اید؟

روزی بهار می‌شود اسفند ماه ما

رضا خورشیدی فرد — Sun, 15 Mar 2026 13:31:00 GMT

سجاده سنگر است و دعا هم سلاح ما
تا آسمان کشیده شده شاهراه ما

در بین مسجدیم، کنار سپاه عشق
قوّت گرفته است سپاه از سپاه ما

شیطان هراس دارد از این اتحادها
هر دم نشسته منتظر اشتباه ما

این قدرت نظامی و موشک به جای خود
او بیشتر بترسد از این «افتتاح» ما

اَشکوا اِلَیک... ما پدر از دست داده‌ایم
اما نیامده‌ست به لب هرگز آه ما

وقت نبرد آمده و وقت آه نیست
«جوشن کبیر» ماست لباس سیاه ما

از مسجد آمدیم به میدان انقلاب
دست خداست بین خیابان پناه ما

تا رفع فتنه ما همه در صحنه حاضریم
روزی بهار می‌شود اسفند ماه ما

باید از غم به جنگِ غم‌ها رفت

وحید اشجع — Sun, 15 Mar 2026 13:29:00 GMT

جنگ با این‌که چیز خوبی نیست
گرچه ویرانگر است و جانکاه است
گاهی اوقات، بهترین تصمیم
گاهی اوقات، بهترین راه است

کارد وقتی به استخوان برسد
بدترین کار، خویشتن داری‌ست
باید از غم به جنگِ غم‌ها رفت
چاره گاهی میان ناچاری‌ست

مثل آن غنچه‌ای نباید بود،
که سر از دست باد خم کرده‌ست
ماندگار است آن بهاری که
دست پاییز را قلم کرده‌ست

زخم خوردن بد است و بدتر از آن
تن به آزارِ زخم دادن‌هاست
سر سپردن به ظلم زیبا نیست
که قشنگی به ایستادن‌هاست

گرچه عهدی که بسته‌ایم این است
که در این غصه‌ها ستم نکنیم
ما قسم‌خورده‌ایم سرها را،
در ستم‌های غصه خم نکنیم

دست‌یابی به قلّه آسان نیست
باید افتاد در مسیر صعود
قلّه وقتی به دست می‌آید
که بجنگیم با تمام وجود

که من شاگرد مکتب‌خانۀ خون شهیدانم

هانیه فرداد — Sun, 15 Mar 2026 13:19:00 GMT

نگاهت می‌کنم از پشت قاب خیس چشمانم
برایت باز در کنج خیالم شعر می‌خوانم

چگونه زندگی را بی تو باید بردباری کرد؟
که من دنیای بعد از رفتنت را هم نمی‌دانم

شبی بارانی از اشک غم سیدعلی هستم
شبی طوفان عزمِ مکتب پیر جمارانم

تو رفتی و ترک برداشت بغض بر گلو مانده
از آن ساعت شبیه رعدم و لبریز بارانم

به پایت عهد جان بستم شبیه روز عاشورا
که من شاگرد مکتب‌خانۀ خون شهیدانم

بعد از این ناخداتری پسرم

نجمه بناییان بروجنی — Sun, 15 Mar 2026 13:16:00 GMT

با لباسِ سفید و قدِ بلند
دلرباتر شدی عزیزِ دلم
دل به دریا زدی، پرنده شدی
چه رهاتر شدی عزیز دلم

با لباسِ سفید خود رفتی
رفتی و رو سفید برگشتی
موج‌ها گر چه برده‌اند تو را
سربلند و شهید برگشتی

دشمن از دستِ خالی‌ات ترسید
از تمام جهان سَری پسرم
افتخارِ تمامِ اقیانوس
بعد از این ناخداتری پسرم

اینجا که چیزی جز کتاب و کیف و کودک نیست

مطهره عباسیان — Sun, 15 Mar 2026 13:14:00 GMT

انداخت موشک را... نگفت این‌ جای موشک نیست
اینجا که چیزی جز کتاب و کیف و کودک نیست

فرمان شیطان بود و اجرا از بنی‌شیطان
در این‌که آن از سمت او پرتاب شد شک نیست

با خود نگفت این گوشه از یک شهر دریایی
جایی به‌جز پروازگاه سار و لک‌لک نیست

با خود نگفت این بوستان غرق آرامش
جز خانۀ پروانه‌های ناز کوچک نیست..

رفتند و شهری مانده با بغض عروسک‌ها
اما کسی که سر کند با این عروسک، نیست...

شنبه، "غروبِ جمعه‌ترین روزِ هفته" است!

عباس جواهری رفیع — Sun, 15 Mar 2026 13:12:00 GMT

پیش منی که هستی‌ام از دست رفته است
شنبه، "غروبِ جمعه‌ترین روزِ هفته" است!

بی تو چقدر ثانیه‌ها طول می‌کشند
بی تو چقدر ساعت من خواب رفته است

تکرار می‌شویم، شروعی دوباره را
هر شنبه ترجمان غمی نوشکفته است

حسی برای زندگی تازه نیست؛ نیست
پای دلم برای دویدن گرفته است

هر شنبه بدون تو آغاز مُردگی است
تکرار داغ‌های عمیق نگفته است

حق ندارد چشم با ایمان به ظلمت خو کند

میلاد حبیبی — Sun, 15 Mar 2026 13:10:00 GMT

در وطن حتی اگر یک شمع هم سوسو کند
حق ندارد چشم با ایمان به ظلمت خو کند

نعره‌ی سجّیل بر قوم یهودی آشناست
مثل آن وقتی که تیغ مرتضی هوهو کند

حرز ما سربند یا زهراست، فرعونی کجاست؟
تا بخواهد قوم ما را جنبل و جادو کند

در زمین جز نعره‌ی شیران نمی‌ماند به جا
هر قدر هم این سگ بی‌خانمان عوعو کند

ای بدا طبعی که اینک جای رستم‌پروری
شعری از گیسو بگوید، صحبت از ابرو کند

موسم فتح است و خیبر نیز در مشت علی‌ست
حال مرحب را بفرما هر چه دارد رو کند

نمان مردّد ز پای منشین

محسن ناصحی — Sun, 15 Mar 2026 13:07:00 GMT

اگر به کوه است یا بیابان
اگر به شهر است و در خیابان
چه فرق دارد کجاست سنگر
چه دشت باشد، چه دور میدان

زمان یاری‌ست ای برادر!
زمان نداریم جان خواهر!
نمان به خانه، بیا به معبر
بیا که تنها نماند ایران

ببین که موسی گذشت از نیل
و آمد از آسمان ابابیل
بیا که فریاد توست سجّیل
و مشت کن بر ستم بکوبان

تو رستمی، مرد هفت‌خوانی
تو پوریایی، تو پهلوانی
تو کاوه هستی، تو پُر توانی
بلندشو پرچمی بچرخان

نبرد حق است و جنگ باطل
تمام کفر است در مقابل
سلاح دارد، تو در عوض دل
برای او سخت و بر تو آسان

من و تو با هم به «ما» رسیدیم
و از کجا تا کجا رسیدیم
دوباره تا کربلا رسیدیم
و با همین پرچم خراسان

نمانی ای دل به گریه‌زاری
زمان نداری به سوگواری
تو را چه غم تا به دست داری
سلاح تقوا و تیغ ایمان

نمان مردّد ز پای منشین
امید دارد به ما فلسطین
اذان بیت‌المقدس است این
که می‌دمد از گلوی لبنان

کارخانه‌های شیرِ خشک را بزن

نجمه بناییان بروجنی — Sun, 15 Mar 2026 13:03:00 GMT

کارخانه‌های شیرِ خشک را بزن
سال‌هاست
بره‌های ما
حريف گرگ می‌شوند
بچه‌های سرزمین من
بدون شیر هم بزرگ می‌شوند

آیا خدایی جای موشک در دبستان است؟

نجمه پور ملکی — Sun, 15 Mar 2026 12:59:00 GMT

این پرسشِِ غمگین‌ترین تاریخ ایران است
آیا خدایی جای موشک در دبستان است؟

مانند اسفندی که چون پاییز دلتنگی‌ست
تقویم دخترهای مینابی پریشان است

میلادی و شمسی چه فرقی می‌کند اینجا
از بیست و هشت فوریه هر روز باران است

نامش چه بود این جشن تکلیف زمستانی؟
این برف، برف بدرقه از زیر قرآن است

گل‌های ریز صورتی هر جا که می‌روید
چادر نماز دختران خاک ایران است

از زنگ اول چوب خط‌ها یادمان دادند
این دسته‌ی صدتاییِ نام شهیدان است

از زنگ دوم آسمان را بخش می‌کردیم
مانند ایرانی که هرمز بخشی از آن است

از زنگ سوم هر که پای تخته می‌آمد
یعنی که پای این وطن جان دادن آسان است

در زنگ آخر هر که از محروم‌ها هم بود
از خوب‌ها می‌شد، دلیلش بال ایمان است

کم کم مداد رنگی‌ام را جمع می‌کردم
دیدم میان دود، گنجشکی هراسان است

یک لحظه قاب عکس رهبر بر زمین افتاد
یک لحظه دیدم هی در و دیوار لرزان است

عکس عموقاسم به روی دفترم می‌سوخت
اما میان شعله دیدم مرد میدان است

موشک صدای خنده‌ی ما را نمی خواهد
موشک برای بچه‌ها کابوس دوران است

در هدیه‌های آسمانی هر زمان نمرود
آتش به پا می‌کرد پایانش گلستان است

از پیکر سارا فقط یک دست پیدا شد
از آتنا کیفی که زیر خاک، پنهان است

امواج ساحل کیف و کفش پاره آوردند
هی ماهی و میگو به خاک افتاده... طوفان است

هر مادری بالای قبر دخترش می‌گفت
از خانه و از آرزوهایی که ویران است

شب‌ها صدای دختری می‌آید از آوار
بین سکوت مدرسه در حال جریان است:

خانم اجازه! آخرین تکلیف فردا چیست؟
ای دخترم، تکلیف ماندن در خیابان است

لوای خشم بر دوش و به لب لا... آه... الا... آه...

مرتضی کریمی قهفرخی — Sun, 15 Mar 2026 11:53:00 GMT

سحر برخاستم ناگاه، امّا، آه... امّا، آه...
خبرها را شنیدم: آه... تنها: آه... تنها: آه...

نگاهم رفت سویی، آه! تیری سهمگین آمد...
شبیخون بود و داغ افزود بر بخت من و ما... آه...

من و گنجشک‌ها خاموش و روشن بود فانوسی
که جانش داشت آغوش غمی غرق تماشا... آه...

نگاهم غرق این اندوه انبوه، این غم بشکوه،
لوای خشم بر دوش و به لب لا... آه... الا... آه...

نسیمی ناملایم می‌وزید آن صبح در کوچه
یتیمی داد می‌زد: آه، بابا... آه، بابا... آه...

خدایا! کیستند این سایه‌های شوم نامفهوم؟
که می‌بارند بر آیینه‌ها زنگار ظَلما، آه...

از این مردم چه می‌خواهند نامردم، نمی‌دانم...
به شادی‌مان روان دارند دریا پشت دریا «آه»

شنیدم پایکوبی کرده‌اند ابلیسیان سرمست!
به مرگ خویش می‌رقصند! می‌دانند امّا؟ آه...

دمِ ما تیرِ «أعتدنا» و در هنگامه می‌بارد
«رُجوماً لِلشَّیاطین» از زمین تا آسمان‌ها «آه»

زمین خاک است و افسرده‌ست و پژمرده‌ست و دل‌مرده‌ست
سلحشورا! صبورا! پاک‌نورا! بال بگشا! آه...

تو را از پای می‌اندازد این پایین‌‌نشستن‌ها
تو بی‌پایان برو، بالاتر از بالا، برو تا آه!

مرا امّا مبر از یاد! آه! ای تا ابد در یاد!
تو آنجا ماه می‌جویی، من اینجا، آه... اینجا، آه...

سوگ امام آینه‌ها هم حماسی است

محمدحسین انصاری نژاد — Tue, 10 Mar 2026 10:43:00 GMT

هرچند بر قبیله جراحت رسیده است
دست دعایشان به اجابت رسیده است

گفتند بر جنازۀ خورشید عدّه‌ای
ای قوم بی‌ستاره! قیامت رسیده است

گفتند با هجوم ملخ‌های آتشین
سهم شما مزارع آفت‌رسیده است

گفتند ابن سعد، حوالی ملک ری
ناگاه با تمام شقاوت رسیده است

قد راست کی کنید شما؟ چون هزار بار
زخم تبر به نخل ولایت رسیده است

انگار وقت واقعه پیغمبری به کوه
با سوره‌سوره زخم به بعثت رسیده است

گفتند رفته‌رفته به بن‌بست می‌رسند
از بس بر این قبیله مصیبت رسیده است

ای سر! پس از امام به گردن چه می‌کنی؟
برخیز! وقت ترک سلامت رسیده است

الّا به روی نیزه سری سرفراز نیست
ای سیب سرخ! وقت شهادت رسیده است

سوگ امام آینه‌ها هم حماسی است
این‌گونه از امام اشارت رسیده است

آمد امیر قافله و جمله خصم را
قدر هزار زلزله وحشت رسیده است

امشب بخوان روایت صبح قریب را
امشب از آفتاب روایت رسیده است

تا روز حشر بر سر ما سایه‌گستر است
این خلعت خدا که به امّت رسیده است

آیینه‌ای‌ست یکسره از سیدالشهید
وقت طلوع آن قد و قامت رسیده است

امشب خبر کنید فقیهان شهر را
چون موسم بهار فقاهت رسیده است

با «صاحب جواهر» از این جاده، صبح‌دم
سرشار از جواهر حکمت رسیده است

انگار مست خاطره از جادۀ سلوک
دستش به روی شانۀ «بهجت» رسیده است

از یمن ذکر نیمه‌شب است و دعای صبح
از فرش اگر به عرش زعامت رسیده است

بنگر هلا ورق‌ورق اردیبهشت را
ای باغ زرد! فصل طراوت رسیده است

آواز ارجعی‌ست پیاپی به گوش ما
بر دل طنین آیۀ رجعت رسیده است

هر گل به شوق بشکفد امشب محمدی‌ست
هر گل که گرم مشق سیادت رسیده است

می‌بینم از سلوک گل سرخ، ناگهان
با شال سبز کشف و کرامت رسیده است

دریا به غیر فلسفۀ اتحاد نیست
دریاست کثرتی که به وحدت رسیده است

این وارث قبیلۀ خورشید مجتباست
ای اهل قبله! لحظۀ بیعت رسیده است

این تیغ حیدر است که در دست مجتبی
با جوهر شکوه و صلابت رسیده است..

بر دست‌های تفرقه‌اندیشِ پیش رو
هر دم هزار مرتبه لعنت رسیده است..

در هر دلی چراغ ولای تو روشن است
بی‌شک به شاهراه هدایت رسیده است

لبنان به شوق، «نصر من الله» بر لبند
عطر هزار آیۀ نصرت رسیده است

ما را به سوی خیمۀ موعود می‌بری
چون از امام عصر عنایت رسیده است

اشکم بر این قصیده چکیده‌ست بیت‌بیت
نم‌نم به قصد عرض ارادت رسیده است

به فصل تازه‌ای از شاهنامه کرد اشاره

فاطمه عارف نژاد — Mon, 09 Mar 2026 17:10:00 GMT

ادامه‌دارتر از سال‌های پیش، دوباره
در آسمان وطن برق زد نگاه ستاره

پس از گذشتن طوفان‌ترین تلاوت دریا
رسید موج خبرهای خوش به گوشِ کناره

کسی رشیدتر از راز سروهای کهنسال
کسی بلندتر از سایهٔ شریف مناره

شبیه رستم از آفاق جنگ آمد و آرام
به فصل تازه‌ای از شاهنامه کرد اشاره

و برف آب شد و وقت آن رسید که از نو
به تن کنند شقایق‌دلان لباس بهاره

غروب ابری غم رفت رو به درک سحرگاه
در آسمان وطن برق زد نگاه ستاره

چقدر فاصله دارد غم تو با اندوه

علی محمد مودب — Mon, 09 Mar 2026 17:03:00 GMT

چگونه گریه کنم ای حماسه در سوگت؟
که یاد تو همه صبر و صلابت است و شکوه

چقدر داغ تو آهنگ نینوا دارد
چقدر فاصله دارد غم تو با اندوه

نمی‌توان ز تو گفتن مگر به شیوۀ تو
مگر که رود شوم در رثای تو ای کوه!

میان هرولۀ شور سوگوارانت
هزار شکر که هستم یکی از این انبوه

طنین نام تو فخر و بزرگی است و شرف
سلام بر تو پدر! ای بزرگ! ای نستوه!

در رزم آتش و خون، ایران ادامه دارد

محمد مرادی — Mon, 09 Mar 2026 17:01:00 GMT

در رزم آتش و خون، ایران ادامه دارد
هرچند کین و مکرِ شیطان ادامه دارد

تصویر "او" که افتاد در آینه "تو" بودی
آیینه گفت با من: ایمان ادامه دارد

تابید آیه‌ی بدر، در حيرت شب قدر
قرآن به سر گرفتم... قرآن ادامه دارد
*
بی‌باک از خطرها، "من" دل زدم به دریا
ای خستگانِ ساحل، طوفان ادامه دارد

برخیز و تیغ بردار! دست از دریغ بردار!
خوابیدگانِ پستو... میدان ادامه ادامه دارد

ما دشمن یزیدیم... حرّیم یا شهیدیم:
پیمانه‌گر بیفتد، پیمان ادامه دارد

ای‌بمب‌ها بریزید، ای کینه‌ها ببارید
تهران نمی‌هراسد... تهران ادامه دارد

گل‌داد باز پرچم... در دست شهر محکم:
ما زنده‌ایم "آری"... ایران ادامه دارد

چه کرده‌است روحِ امینِ تو با این شیاطین

احسان کاوه — Sun, 08 Mar 2026 09:27:00 GMT

رسیدی به والاترین قلّه، ای مرغ آمین!
شهیدِ شرف! نوش جان تو این شهد شیرین

رسیدی به آغوشِ بازِ امام شهیدان
امامِ شهید! ای حسینی! ‌خمینی خونین!

رسیدی به زیباترین نقطه زندگانی
به آن پله آخرِ برتر از این مضامین

دمیدی به جان‌های ما مردگان، سوره فتح
نمی گنجد‌ اوصاف عرفان تو در دواوین

تو ای آبروی بنی‌آدم‌! ای عزم انسان!
چه کرده‌است روحِ امینِ تو با این شیاطین

نوید فروپاشی کوه صهیون رسیده‌است
جز این نیست تاوان و تسکین این داغ سنگین

ندا می رسد زود، در ظهرِ یک عصر نزدیک
نماز عشا کربلا، صبح فردا فلسطین

علی غریب شد، اما دوباره تنها نه

رباب کلامی فرد — Sun, 08 Mar 2026 09:14:00 GMT

مپرس داغ پدر سرد می‌شود یا نه
که مرگ قصۀ مرداب‌هاست، دریا نه

که در مصاف نشان داده است این دریا
دل مواجهه دارد، سر مدارا نه

که نقل داغ پدرکشتگی‌ست قصۀ ما
زمان زمان تلافی‌ست، نه تماشا... نه

ستاره‌ای که خطر می‌هراسد از نامش
به وقت حادثه می‌ترسد از خطرها؟ نه

بگو عقب بنشینند قوم ترسوها
که جنگ کار شما نیست بی‌جنم‌ها! نه

نگاه کوته شب‌تاب‌ها چه می‌فهمد
که شوق شیوۀ پروانه‌هاست، پروا نه

قرار آخر سردارها سرِ دار است
کسی ندیده که باشند اهل حاشا، نه

میان ما و شهیدانمان قراری بود
نشسته‌ایم به پای قرار، از پا نه

به خون به دفتر تاریخ ثبت خواهد شد
علی غریب شد، اما دوباره تنها نه

هماره موج غمش سر به سینه می‌کوبد
مپرس داغ پدر سرد می‌شود یا نه...

لبخند تو لخته‌لخته پاشید به خاک

صادق رحمانی — Sat, 07 Mar 2026 13:11:00 GMT

شش رباعی از صادق رحمانی برای پرپر‌ شده‌های مدرسه شجره طیبه میناب

مدرسه شجره طیبه میناب در تاریخ شنبه نهم اسفندماه با حمله هوایی امریکایی، صهیونی بمباران شد و در پی آن ۱۶۸ دانش‌آموز پرپر شدند. این رباعی‌ها عرض تسلیتی است به مردم داغدار میناب و بازماندگان.

▫️یک

پیچید صدای بغض در کوچه‌ی باد
کودک وسط حیاط از تاب افتاد
پاشید به روی دفتر نقاشی
آن دست که بوی قلیه‌ماهی می‌داد

▫️دو

تیغ آمد و بر گلوی دختر زد چاک
فریاد کشیدند درختانی پاک
بستند به سنگ دسته‌دسته گل سرخ
صد آینه تکه‌تکه افتاد به خاک

▫️سه

در خنده‌ی تو پرچم ایران خندید
نام تو پرنده‌ای‌ست همنام شهید
آن لحظه که از کبوتران می‌گفتی
پرواز به روی شانه‌هایت بالید

▫️چهار

ناگاه زمین و آسمانی که نبود
شعری که نبود داستانی که نبود
دستی که نبود تا که دستی گیرد
فریاد نبود در دهانی که نبود

▫️پنج

دختر شد گم، جعبه‌مدادش شد گم
لبخند مرا ندیده‌اید ای مردم؟
دنیا دارد گرد سرم می‌چرخد
چون پنکه‌ی سقفی کلاس سوم

▫️شش

ابر آمد و نم‌نمانه بارید به خاک
با چشم تو آفتاب تابید به خاک
لبخند زدی به روی همشاگردی
لبخند تو لخته‌لخته پاشید به خاک

ماییم و تیغ و دشمن و فریادِ «یاعلی»

حسن صنوبری — Sat, 07 Mar 2026 06:14:00 GMT

(ترکیب‌بندی در سوگ و حماسهٔ رهبر ایران، فرماندهٔ آزادگان، و‌ نائب حضرت ولی عصر ـسلام الله علیه- آیت‌اللهِ شهید، خامنه‌ای)

برخیز! هان! که معرکهٔ امتحان رسید
بشنو! که بانگ ماتم آخرزمان رسید

بنگر که باز حضرت زهرا به سوی خاک
با اشک و آه از حرم آسمان رسید

آیا حسین بار دگر سربریده شد؟!
کآه و فغان به خیمهٔ کرّوبیان رسید؟

فرق علی‌ست در رمضان، باز خون‌چکان؟!
کاینگونه زلزله به زمین و زمان رسید؟

خون گریه کن، که موسم آسودگی گذشت
فریاد کن، که صبر محمّد به جان رسید

آن ترس کهنه‌ای که به دل بود سال‌ها
خاکم به سر، به عالم امکان همان رسید

خاکم به سر که از تن ما سر نرفت و آه
تیغ ستم به نائب صاحب‌زمان رسید

وآنگه شرار نسل‌کشان و حرامیان
سوزنده تا به مدرسهٔ کودکان رسید

یک چشم سوی دشمن و یک چشم بر خیام
آوخ چه‌ها کشید، دم واپسین امام

|||
برخیز! هان! که حیدر کرار کشته شد
شیرخدا، دوباره، دگربار کشته شد

ای انتقام! خیز! که رهبر ز پا نشست
ای کاروان! بمان! که جلودار کشته شد

آری «علی» دوباره و در «ماه روزه» باز
با دست خصم قاتل خونخوار کشته شد

در جنگ تن‌به‌تن نه و با آگهی، که باز
از پشت سر، به خنجر غدار کشته شد

دردا، حنا، محاسن خود را به خون گذاشت
مردی که در نهایت ایثار کشته شد

گفتند «خانه بود مگر...؟» آه، باز هم
در زیرِ بارِ تهمتِ اغیار کشته شد

می‌شد نهان شود، بگریزد، ولی امام
مردانه در میانهٔ پیکار کشته شد

از مرگ خویش آگه و با قتل خویش شاد
آنک به شوق لحظهٔ دیدار کشته شد

یک جو هم از خزانهٔ دنیایتان نخواست
او که به دست قوم رباخوار کشته شد

این بس، برای پاکی آن لاله‌گون‌عبا
شد کشته با درندگیِ اشقی‌الاشقیا

|||
برخیز هان! که همهمهٔ کربلا به‌پاست
شورِ نشور و دمدمهٔ ابتلا به‌پاست

برخیز هان! که زینب کبری‌ست نوحه‌خوان
برخیز هان! که ولولهٔ نی‌نوا به‌پاست

«باز این چه شورش است که در خلق عالم است؟
باز این چه رستخیز» که در کوچه‌ها به‌پاست؟

از نو صدای هلهلهٔ کوفیان رسد
خاکم به سر، عزای شه اولیا به‌پاست

از نو حسین، تشنه‌لبان، کشته شد، هلا!
بار دگر حماسهٔ خون خدا به‌پاست

تنها نه و دوباره به همراه کودکش
خون گریه کن که ماتم آل عبا به‌پاست

از نو علی اصغر و از نو رقیه ... آه...
بر سر بزن که معرکهٔ اشقیا به‌پاست

یک عمر دم زدید، گر از یاری حسین
نک آزمون دعویِ یالیتنا به‌پاست

نامرد تا ز مرد شناسد، امام عصر
آنک دوباره محشر قالو بلا به‌پاست

بر ذوالفقار خشم، زده تکیه، ندبه‌خوان
فرماندهٔ زمین و زمان، صاحب‌الزمان

|||
مهدی بیا که مشرق و مغرب خراب شد
هنگام انتقام و شب انقلاب شد

مهدی بیا که زلزلهٔ واپسین رسید
مهدی بیا که ساعت روز حساب شد

مهدی بیا که برفِ نشسته به کوهِ پیر
با خونِ آفتابِ شفق در خضاب شد

شد بی‌حساب کار جهان، بی‌کتاب هم
مهدی بیا که وقت حساب و کتاب شد

پر شد بساط خاک ز خوناب ظلم و‌ جور
هنگام عدل و وقت سوال و جواب شد

زنجیر پاره کرده، سگ هار، آشکار
مهدی بیا که جهل جهان بی‌حجاب شد

حشر وحوش و دولت دیوان و کین کفر
ای ذوالفقار! وقت نزول عذاب شد

دردا! چه شد که سنگ‌دلان شادمان شدند؟
وایا! چه شد که باز دل سنگ آب شد؟

افتاد روی خاک علمدار لشکرت
مهدی بیا که تیره رخ ماهتاب شد

این‌بار جای آب، علمدار مهربان
می‌خواست آفتاب رساند به کودکان

|||
ای دل بیا که صیحهٔ آخرزمان رسید
فصل شروع سخت‌ترین امتحان رسید

وایا اگر خموشی و افسرده باز هم!
برخیز! هان! که نوبت ایرانیان رسید!

دیو سپید بین! که پس از قرن‌ها سکوت
او را زمان غرش آتشفشان رسید

بنگر شکوه کوه دماوند را که چون
از دامنش هزار جحیمِ جهان رسید

آتشفشان خشم خداوند ذوالجلال
همچون شهاب و‌ صاعقه از لامکان رسید

این لشکر امام زمان است در زمین
این نصرت خداست که از آسمان رسید

این فرصت دوبارهٔ انسانِ دهر بود
آنک به جسم مردهٔ ایام جان رسید

برقِ مهیبِ تیغِ سواری در آسمان
تا آخرین ستارهٔ این کهکشان رسید

آیا تو هم شنیدی و آیا درست بود؟
از سمت مکه بود صدای اذان رسید؟

اکنون که پیش تاخت از این کاروان، «ولی»
ماییم و تیغ و دشمن و فریادِ «یاعلی»

حکیمِ شاعرِ مردِنبردِ آیت‌اللهی

میلاد حبیبی — Fri, 06 Mar 2026 09:31:00 GMT

برایت گریه کردم، شعر گفتم، شعر کوتاهی
به شوق آفرینی، خوب بودی، طیب‌اللهی

دلم تنگ تو بود و تا اذان صبح را گفتند
شب دلتنگی‌ام آمیخت با اشک سحرگاهی

به چشمت زل زدم، گفتم عجب یاقوت و مرجانی!
قدم برداشتی؛ گفتم عجب سروی، عجب ماهی!

چه در روح جوانت بود ای حسن خدادادی
که با موی سپیدت نیز این اندازه دلخواهی

به سمت قله می‌رفتیم، آه ای قافله‌سالار
کمر بر قتل تو بستند دزدان سر راهی

غمت سنگین‌تر از تاب من است و چاره‌ای هم نیست
به دوشش می‌کشد این‌بار کوهی را پر کاهی

دلم می‌سوزد و می‌سوزد و می‌سوزد و ای داد
نهان دارم هزار آتش‌فشان را پشت هر آهی

در آغوش شهادت رفت دور از چشم ما مردم
حکیمِ شاعرِ مردِنبردِ آیت‌اللهی